سنت رايج است اين است كه مى‌گويند: يزيد بر صواب بود و حسين (ع) با خروج براو راه خطا پيمود». در حالى كه اگر اينان كتاب‌هاى تاريخى را ببينند در خواهند يافت كه چگونه براى يزيد بيعت گرفته شد و مردم بدان مجبور شدند و در اين راستا هر خطايى را مرتكب شدند. گذشته از اين، بر فرض اين كه درستى بيعت را بپذيريم، كارهايى از او سرزد كه همه موجب فسخ عقد بيعت مى‌شود. و جز افراد نادان و عامى به اين امر گرايش ندارند و گمان مى‌كنند با اين كار رافضيان رابه خشم مى‌آورند.
آن‌چه روشن است اين كه مردم در باره يزيد اختلاف نظردارند.
برخى گفته‌اند: به سبب رفتارى كه نسبت به اهل بيت كرد گناهكار است، اما لعن او جايز نيست.
برخى گفته‌اند: او كافر و ملعون است.
برخى گفته‌اند: معصيتى از او سرزده است و لعن او جايز نيست، كه ابن جوزى درباره اينان گفته است: اين افراد را بايد در زمره ياران يزيد به شمار آورد!
آلوسى گويد: به پندار من آن پليد رسالت پيامبر (ص) را باورنداشت و مجموعه آنچه نسبت به اهل حرم خداى متعال و اهل حرم پيامبرش در زندگى و پس از مرگ انجام داد، و ديگر گناهانى كه از او سر زده است، بر عدم تصديق رسالت، دلالتى كمتراز انداختن ورقى از قرآن كريم در كثافت ندارد!
من ترديد ندارم كه كار او بر همه عالمان بزرگ اسلام در آن روزگار روشن بود، اما آنان مغلوب بودند و چاره‌اى جز اين نداشتند كه منتظر بمانند و ببينند كه از خداوند چه مى‌رسد.
اگر بپذيريم كه آن ناپاك مسلمان بود، بايد بگوييم او مسلمانى بود كه همه گناهان بزرگ را، كه زبان از وصف آن عاجز است، مرتكب شد و من معتقدم كه لعن او به اسم جايزاست و هر چند تصور نمى‌شود كه فاسقى مثل او وجود داشته باشد. ظاهر اين است كه او توبه نكرده است و احتمال توبه او از احتمال ايمانش ضعيف تراست.