جيرون مشرف شده‌اند و در همين هنگام كلاغى نيز قارقار كرد. يزيد با شنيدن صداى كلاغ گفت:
لَمَّا بَدَتْ تِلْكَ الْحَمُولُ وَ اشْرَفَتْ تِلْكَ الرُئُوسِ عَلى شَفا جيرُونى‌
نَعَبَ الْغُرابُ فَقُلْتُ: قُلْ اوْ لاتَقُلْ فَقَد اقتَضَيتُ مِنَ الرَّسُولِ دُيُونى‌
مقصود ش از اين اشعار اين بود كه او حسين و يارانش رابه تلافى كسانى كه پيامبر در جنگ بدر كشت مثل جدش عتبه و دايى اش پسر عتبه و ديگران، كشته است. اين خود كفر آشكار است كه اگر نقل آن از يزيد درست باشد، به پيامبر كافر شده است. همچنين است مثل زدن او به شعر عبدالله بن زبعرى پيش از اسلامش:
لَيْتَ اشْياخى‌ بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقْعِ الْاسَلْ ...
اما غزالى- خدا از او بگذرد- به حرمت لعن او فتوا داده است.
سفارينى از حنابله در دنباله گفتار پيشين برزنجى و هيثمى به نقل از احمد گفته است:
آنچه از احمد محفوظ است خلاف آن چيزى است كه اين دو نقل كرده‌اند. متن گفتار احمد در كتاب «الفروع» چنين است: «از اصحاب ما كسانى حجّاج را از اسلام بيرون دانسته‌اند و اين حكم متوجه يزيد و امثال او هم مى‌شود.» اما نصّ احمد خلاف اين است و اختصاص دادن به لعنت جايز نيست، به خلاف ابى الحسين و ابن جوزى و ديگران.
ابن تيميه گفته است: «ظاهرسخن احمد، كراهت لعن رامى رساند.» و نظريه بر گزيده ما همان سخن ابن جوزى و ابوالحسين قاضى و كسانى است كه با آن دو موافقند. اين بود كلام سفارينى.
ابو بكر بن عربى مالكى، بهتانى بزرگ‌تر زده ادعا كرده است كه حسين به شمشير جدش كشته شده است. بسيارى از جاهلان نيز با اين نظر او موافقند. «كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ افْواهِهِمْ انْ يَقُولُونَ الَّاكِذْبًا» «١»
ابن جوزى در كتاب «السرالمصون» گويد: از اعتقادات عوامى كه بيشتر در ميان اهل‌