را ديد كه در صورتش جاى داغى بود، پس فرمود: خداوند لعنت كند هر كس اين كار را كرده است» استدلال كنيم، بسيار روشن‌تر خواهد بود. زيرا اين روايت به لعن صريح شخصى معين اشاره دارد، مگر اين كه در اينجا هم كسى بگويد كه مراد عموم كسانى است كه چنين كارهايى انجام مى‌دهند كه فيه ما فيه. بنابر اين، با اوصاف ياد شده، جاى هيچ تأملى در لعن يزيد نيست. براى لعن يزيد لازم نيست كه همه زندگانى پليدش را مورد مطالعه قرار دهيم، بلكه مطالعه آنچه در دوران استيلاى برمكه و مدينه انجام داده است كفايت مى‌كند. طبرانى نقل كرده است كه پيامبر (ص) فرمود: خداوندا، هر كس به مردم مدينه ستم كند و آنان را بترساند، او را بترسان، و لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم براو باد، هيچ انفاق يا سربهايى از او پذيرفته نيست.»
مصيبت بزرگ رفتارى بود كه يزيد درباره اهل بيت روا داشت و به كشتن آن حضرت رضايت داد و از اين كار خوشحال گرديد و به اهل بيت آن حضرت توهين كرد. رفتارى كه شايد جزئياتش باهم تفاوت داشته باشد ولى بطور كل در بر دارنده معناى فوق بود.
در حديث آمده است: شش تن را من- در روايتى خداوند- و همه پيامبران مستجاب الدعوة لعنت كرده‌اند: «تحريف كننده كتاب خدا- و در روايتى افزاينده بر كتاب خدا- تكذيب كننده قَدَر خداوند، آن كس كه بازور بر مردم مسلط مى‌شود تا خوار كردگان خدا را عزيز و عزيز كرده‌هاى خدا را خوار كند، حلال شمارنده خون عترت من و ترك كننده سنت من.
برخى از عالمان مانند ابن جوزى و پيش از آن قاضى ابو يعلى به قطعيّت گفته‌اند كه او كافراست و با صراحت تمام او را لعنت كرده‌اند.
علامه تفتازانى گويد: ما در باره او و درباره بى ايمانى او هيچ شكى نداريم. خداوند او و اعوان و انصارش را لعنت كند.
در تاريخ ابن الوردى آمده است: وقتى اسيران را از عراق نزد يزيد آوردند، رفت و كودكان و زنان نسل على و حسين را از نزديك ديد و ديد كه سرها بر نيزه‌هاست و بر تپّه‌