از امام باقر (ع) روايت شده است كه چون اهل‌بيت به مدينه رسيدند، زنى از دختران عبدالمطلب با موى پريشان بيرون آمد و در حالى كه آستينش را روى سر نهاده بود اين شعر را مى‌خواند:
ماذا تَقُولُونَ انْ قالَ النَّبِىُّ لَكُمْ ماذا فَعَلْتُم وَ أَنْتُم آخِرَ الْامَمِ‌
بِعِتْرتِى وَ بِاهْلِى بَعْدَ مُفْتَقَدِى مِنْهُمْ أُسارى‌ وَ قَتْلى‌ ضُرِّجُوا بِدَمِ‌
ما كانَ هذا جَزائِى إِذْ نَصَحْتُ لَكُمْ أَنْ تَخْلُفُونِى بِسُوءٍ فِى ذَوِى رَحِمِ «١»
مكافات عمل‌
در پايان، آن دسته از كيفرهايى را يادآور مى‌شويم كه خداوند بزرگ در همين دنيا و به انتقام خون امام حسين (ع) به قاتلان آن حضرت و نيز آنهايى كه سياهى لشكر دشمنان و قاتلانش شدند، داده است.
يكى از موالى بنى‌سلامه گفته است: شبى بر سر كشتزارمان در نهرين سرگرم گفت و گو بوديم و از اين بحث مى‌كرديم كه هيچ يك از كسانى كه به قتل حسين كمك كردند از دنيا نرفتند مگر آن كه به مصيبتى دچار شدند. مردى از قبيله طى كه همراه ما بود گفت: من از كسانى‌ام كه در قتل حسين شركت داشته‌اند و جز خير چيزى به من نرسيده است.
در اين هنگام چراغ خاموش شد و آن مرد طائى برخاست تا آن را اصلاح كند كه آتش به انگشت سبابه‌اش آويزان شد. او به سوى فرات دويد و خود را درون آب افكند، ما نيز در پى او رفتيم و ديديم كه هرگاه در آب فرو مى‌رفت آتش جدا مى‌شد و روى آب مى‌ماند، و هرگاه كه بيرون مى‌آمد به بدنش مى‌چسبيد تا سرانجام او را كشت. «٢»
سدّى گفته است: براى فروش پارچه به كربلا رفتم. پيرمردى از قبيله طى براى ما شام‌