اى مردم خداى بزرگ ما را به مصايبى بزرگ گرفتار ساخت و در اسلام شكافى بزرگ افتاد.
ابى‌عبداللّه و خاندانش كشته شدند و زن و فرزندش به اسارت رفتند و سرش را بر سر نيزه ميان شهرها گرداندند. آيا كدام ماتمى به پاى اين ماتم مى‌رسد؟
اى مردم! كدام يك از شما پس از كشته شدن حسين مى‌تواند كه شادمانى كند؟ يا كدامين چشمى مى‌تواند كه از ريختن اشك خوددارى ورزد؟ آسمان‌هاى هفتگانه، امواج دريا، ستون‌هاى آسمان، جاى جاى اين زمين پهناور، شاخه‌هاى درختان، ماهيان قعر دريا، فرشتگان مقرب خدا و همه اهل آسمان‌ها بر او گريستند. كدام قلبى است كه در قتل او نشكند، يا كدام سينه‌اى است كه در ماتم او ننالد يا كدام گوشى است كه خبر اين شكاف افتاده در اسلام را بشنود و كر نشود؟
اى مردم! ما را از شهرها راندند و در بيابان‌ها آواره كردند، چنان كه گويى ما فرزندان ترك و كابليم، بى آن كه جرمى مرتكب شده باشيم و يا كارى زشت از ما سرزده باشد، و يا شكافى در اسلام افكنده باشيم. پيشينيان ما از چنين امورى به دور بوده‌اند و اين چيزى جز يك بهتان نيست.
به خدا سوگند، اگر پيامبر (ص) به جاى اين كه اين مردم را به دوستى ما سفارش كند به جنگ با ما تشويق مى‌كرد، رفتارشان زشت‌تر از اين نبود. «١» انا للّه و انا اليه راجعون از اين مصيبت بزرگ و دردناك و سنگين و تلخ. ما مزد و پاداش مصايبى را كه ديده‌ايم از خداوند مى‌خواهيم، «انّهُ عَزيزٌ ذوانْتِقامٍ». «٢»
راوى گويد: در اين هنگام صعصعة بن صوهان [براى عرض تسليت‌] به پا خاست، ولى با توجه به اين كه فلج و زمينگير بود امام از او تشكر كرد و عذرش را پذيرفت.
صعصعه نيز از پذيرفتن عذر و خوش گمانى امام (ع) سپاسگزارى كرد و بر امام حسين (ع) رحمت فرستاد.