سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٢٨٧

شنيدم كه كنيزكى براى حسين نوحه سرايى مى‌كرد مى‌گفت:
نَعا سَيّدى‌ ناعٍ نَعاهُ فَأَوْجَعا وَ أَمْرَضَني ناعٍ نَعاهُ فَافْجَعا
فَعَيْنىَّ جُوداً بِالدُّمُوعِ وَ أَسْكَبا وَجُوداً بِدَمْعٍ بَعْدَ دَمْحِكُما مَعا
عَلى‌ مَنْ دَهَى عَرْشَ الْجَليلِ فَزَعْزَعا فَأْصَبَح هذَالْمَجْدُ وَ الدّينُ اجدَعا
عَلَى ابْنِ نَبِى اللَّهِ وَ ابنِ وَصِيِّهِ وَ انْ كانَ عَنَّا شاحِطَ الدَّارِ أَشْسَعا «١»
آنگاه گفت: اى پيك مرگ، اندوه ما را در ماتم ابو عبدالله تازه كردى و زخم‌هايى را كه هنوز بهبود نيافته بود خراشيدى، خدايت رحمت كند، تو كيستى؟ گفتم: من بشير بن جزلم هستم و على بن الحسين كه اينك همراه خانواده ابى عبداللّه در فلان جا فرود آمده مرا فرستاده است [تا به شما خبر بدهم‌].
بشير گويد: مردم مرا رها كردند و با شتاب نزد امام سجاد و عمّه‌ها و خواهرانش رفتند. من اسبم را هى زدم و چون به آنان رسيدم ديدم كه بر اثر ازدحام جمعيت راه‌ها بسته است از اسب پياده شدم و خود را به خيمه رساندم. امام سجاد در حالى كه دستمالى در دست داشت و با آن اشكش را پاك مى‌كرد بيرون آمد. يكى از خادمان نيز پس از وى بيرون آمد و كرسى‌اى گذاشت تا بر آن بنشيند. امام بى اختيار اشك مى‌ريخت؛ و صداى شيون و زارى مردم بلند شد. زنان و كنيزان نوحه سر دادند و مردم از همه سو به او تسليت مى‌گفتند. جايگاه يكپارچه شيون شد. امام سجاد با دست اشاره كرد و از مردم خواست كه آرام باشند. جمعيت بلافاصله ساكت شد و آن حضرت چنين فرمود:
الحمدللّه رب العالمين، الرحمن الرحيم، مالك يوم الدين، سپاس خدايى را كه پروردگار همه عالميان است، خدايى كه دور است و در جوف آسمان‌ها جاى دارد و نزديك است و نَجواها را مى‌شنود. او را مى‌ستايم بر فجايع بزرگ روزگار و دردناك‌ترين مصايب؛ مصايبى كه اشك‌ها را جارى مى‌سازد؛ سينه‌ها را تنگ مى‌گرداند و بر آنها سنگينى مى‌كند و جان مردم را مى‌ستاند.