امين و درستكار از اهل شام را با آنان همراه كن و گروهى سوار و كمك نيز بفرست تا آنان را به مدينه ببرند. آنگاه دستور داد زنان را همراه على بن الحسين در منزلى جداگانه جاى دادند و همه نيازمندى‌هاشان را فراهم كردند. پس از آن كه اهل‌بيت به سراى يزيد رفتند همه زنان آل ابى سفيان به استقبال آمدند. در حالى كه براى حسين (ع) گريه مى‌كردند؛ و نوحه سرايى به مدت سه روز ادامه داشت. «١»
يزيد هر صبح و شام، على بن الحسين را فرا مى‌خواند و با او غذا مى‌خورد. يكى از روزها عمرو بن الحسن كه جوانى كم سن و سال بود نيز با آن حضرت رفت. پسر يزيد به نام خالد نيز آنجا بود. يزيد خطاب به عمرو بن الحسن گفت: آيا حاضرى با اين نوجوان كشتى بگيرى؟ گفت: نه؟ ولى حاضرم كاردى به او و كاردى نيز به من بدهى تا با او بجنگم. يزيد او را گرفت و در آغوش كشيد و گفت: «اين خويى است كه از اخزم مى‌شناسم» و مار جز مار نزايد.
چون قصد بيرون آمدن از دمشق كردند، يزيد، على بن الحسين را نزد خود خواند و گفت: خداوند پسر مرجانه را لعنت كند. اگر من خود با حسين رو به رو مى‌شدم هر چه راكه پيشنهاد مى‌كرد مى‌پذيرفتم و با آنچه در توان داشتم حتى اگر به قيمت جان فرزندانم هم تمام مى‌شد، از مرگ او جلوگيرى مى‌كردم. اما قضاى الهى چنان رقم خورد كه ديدى. «٢» با من مكاتبه كن، هر حاجتى كه داشته باشى برآورده مى‌سازم.
آنگاه بر كاروان اسيران جامه پوشاند و سفارش‌هاى لازم را به فرستاده‌اش كرد. وى اهل‌بيت را شب‌ها حركت مى‌داد و آنان پيشاپيش او حركت مى‌كردند تا از چشمش دور نيفتند. هرگاه كه فرود مى‌آمدند، او و همراهانش از آنان كناره مى‌گرفتند و سرگرم نگهبانى مى‌شدند، تا اگر كسى از آنان مى‌خواست براى وضو يا قضاى حاجت فرود آيد، خجالت نكشد. در طول راه به همين منوال با آنها رفتار مى‌كرد و از احتياجشان مى‌پرسيد