كه قابل سنجيدن نباشد و با حواس ظاهرى درك نگردد. هيچ چيز از خداوند بزرگتر نيست. چون مؤذن گفت: اشهد ان لا اله الا اللّه، او فرمود: مو، پوست، گوشت، خون، مغز و استخوانم به يكتايى خداوند گواهى مى‌دهد. هنگامى كه مؤذن گفت: اشهد ان محمداً رسول اللّه، امام سجاد از روى منبر رو به يزيد كرد و گفت: اى يزيد! آيا اين محمد جدّ من است يا جد تو؟ اگر گمان برى كه جد توست، دروغ گفته‌اى و اگر بگويى كه جد من است، پس چرا خاندانش را كشتى؟
راوى گويد: چون مؤذن از اذان و اقامه فراغت يافت، يزيد پيش رفت و نماز ظهر را خواند. «١»
خوارزمى گويد: روزى على بن الحسن دربازار دمشق راه مى‌رفت. شخصى به نام منهال بن عمر ضبابى پيش آمد و گفت: يابن رسول اللّه روز چگونه بر شما مى‌گذرد؟
فرمود: به خدا سوگند كه روز ما مانند روز بنى اسرائيل در ميان قوم فرعون مى‌گذرد، كه مردانشان را مى‌كشتند و زنانشان را زنده نگه مى‌داشتند.
اى منهال، در حالى كه عرب به عرب بودن محمد (ص) و قريش به قرشى بودن محمد بر ديگران فخر مى‌فروشد، ما خاندان محمد در حالى زندگى مى‌كنيم كه مال ما غصب شده است؛ مورد ستم قرار گرفته‌ايم، ما را خرد كرده‌اند، ما را كشته‌اند و آواره كرده‌اند. انا للّه و انا اليه راجعون از اين زندگى‌اى كه ما داريم، اى منهال! «٢»
بازگشت به مدينه‌
يزيد بن معاويه كه از بردن اهل‌بيت به شام طرفى نبست، روزى خطاب به امام سجاد (ع) گفت: اگر دوست داشته باشى كه نزد ما بمانى با شما صله رحم مى‌كنيم و حقتان را به جاى مى‌آوريم و اگر هم دوست داشته باشى تو را به شهر و ديار خودت باز مى‌گردانيم. امام (ع) فرمود: ما را به شهر خودمان برگردان.
سپس يزيد خطاب به نعمان بشير گفت: آنچه نياز دارند برايشان فراهم ساز و مردى‌