رّيا ادامه داد: من به آن سر نزديك شدم و ديدم كه به رنگ حناست.
حمزه گويد: من از ريّا پرسيدم آيا اين درست است كه مى‌گويند يزيد با چوب بر لب و دندانش زد؟ گفت: آرى، به خدايى كه جانش را گرفت و مى‌تواند او را ببخشايد سوگند، ديدم كه با چوبدستى‌اش بر لبان حسين مى‌زند و ابياتى از شعر ابن زَبْعَرى را مى‌خواند. «١»
با عونى به نقل از ابن عساكر گويد: چون سر حسين را نزد يزيد گذاردند، به شعر ابن زبعرى مثل زد و گفت:
لَيْتَ اشْياخى‌ بَبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقُعِ الْاسَلْ‌
قَدْ قَتَلْنَا الْقَرْمَ مِنْ ساداتِهِمْ وَعَدَلْناهُ بِبَدْرٍ فَاعْتَدَلَ‌
آنگاه مدت سه روز سر را در معرض ديد عموم مردم دمشق قرار داد و سپس آن را در انبار اسلحه گذاشت.
همو به نقل از تاريخ ابن قفطى مى‌نويسد: چون اسيران را نزد يزيد بن معاويه آوردند به ديدارشان رفت و ديد كه زنان و كودكان حسين و سرهاى بر نيزه، به تپه عقاب مشرفند، همين كه چشمش به آنها افتاد اين شعر را سرود:
لَمَّا بَدَتْ تِلْكَ الْحَمُولُ وَ أَشْرَفَتْ تِلْكَ الرُّؤُسُ عَلى‌ رِبا جِيْرونِ‌
نَعَبَ الْغُرابُ فَقُلْتُ: قُلْ اوْلا تقل قَدْ اقْتَضَيْتُ مِنَ الرَّسُولِ دُيُوني‌
مراد وى از اين اشعار اين بود كه او حسين را به انتقام كسانى كه در جنگ بدر به وسيله رسول خدا كشته شدند- مثل جدّ وى عتبه و ديگر نياكانش- كشته است؛ و دارنده چنين اعتقادى از اسلام بيرون است و هيچ شكى در كفرش نيست. «٢»