خوراك و پوشاك داد و براى آنها هداياى فراوانى فرستاد و گفت: اگر پسر مرجانه با آنها خويشاوند مى‌بود، اينان را نمى‌كشت. سپس اهل بيت را راهى مدينه ساخت. «١»
خطبه زينب (س) در مجلس يزيد
زينب كبرى (س) پس از شنيدن اشعار كفرآميز يزيد، از جا برخاست و پس از ستايش خداوند و فرستادگان و درود بر پيامبر خدا (ص)، خطاب به پسر ابوسفيان چنين فرمود:
خداى بزرگ به راستى فرمايد:
«ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الّذينَ أساؤاالْسُوآى‌ انْ كَذَبُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ كانوُا بِها يَسْتَهزِئُونْ» «٢»
اى يزيد! آيا گمان برده‌اى كه با بستن راه‌هاى زمين و تار كردن افق‌هاى آسمان بر ما و چونان اسيران ما را از اين سو به آن سو بردن، ما در نزد خداوند خوار گشته‌ايم و تو عزيز؟ و اين كار موجب منزلت تو در نزد خداوند مى‌شود؟ آيا اينك كه دنيا را به كام و كارها را سامان يافته مى‌بينى، باد به غبغب انداخته با خودپسندى تمام شادمانى مى‌كنى؟ اگر امروز ملك و اقتدار ما به تو داده شده است، اندكى درنگ كن و اين سخن خداى را از ياد مبر كه مى‌فرمايد: وَ لا تَحْسَبَنَّ الَذينَ كَفَروُا انَمَّا نُمْلى‌ خَبرٌ لَانْفُسِهِمْ انَّما نُملى‌ لَهُم لِيَزْدادُوا اثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهينٌ» «٣»
اى پسر آزاد شده، آيا اين از عدل است كه غلامان و كنيزان تو پرده نشين باشند و دختران رسول خدا را چونان اسيران در كوچه و بازار بگردانى؟ و آنان را با سر برهنه و چهره باز از اين شهر به آن شهر برى تا مردم در آبشخورها و منزلگاه‌ها به تماشايشان بنشينند، و دور و نزديك و شريف و وضيع ديده بر چهره‌هاشان اندازند و مردى كه سرپرستى‌شان كند و يا حامى‌اى كه حمايت شان كند نداشته باشند!
آرى، البته ما نمى‌توانيم از كسى كه دندان در جگر نيكان فرو مى‌برد و گوشت او با خون شهيدان‌