طالب. گفت: مادرش كيست؟ گفت: فاطمه دختر محمد! گفت: سبحان الله! اين پسر دختر پيامبرتان است كه به اين زودى او را كشتيد؟ شما با فرزندان پيامبر خود بسيار بدرفتار كرده‌ايد. به خدا سوگند، اگر پيامبر ما، موسى بن عمران، فرزندى از خود به يادگار مى‌گذاشت، گمان مى‌كنم كه پس از خدا او را مى‌پرستيديم. پيامبر شما هنوز ديروز از ميان شما رفت كه به فرزندش حمله برديد و او را كشتيد؛ چه امت بدى هستيد!
به فرمان يزيد او را تهديد به مرگ كردند. حبر برخاست و گفت: مرا بكشيد يا زنده بگذاريد، آزاديد. اما من در تورات خوانده‌ام كه هر كس پيامبر زاده‌اى را بكشد، تازنده است مورد لعن و نفرين باشد و چون بميرد، خدايش در آتش جاى دهد. «١»
گفت و گوى ميان يزيد و فرستاده قيصر روم‌
از امام زين العابدين نقل شده است كه فرمود: هنگامى كه سر حسين (ع) را نزد يزيد آوردند، مجالس شرابخوارى به پا مى‌كردند و سر را پيش خود مى‌گذاشتند و شراب مى‌نوشيد. روزى فرستاده پادشاه روم و از اشراف و بزرگان آن سرزمين كه در مجلس حاضر بود گفت: اى پادشاه عرب اين سر كيست؟ يزيد گفت: تو را چه به اين سر؟ گفت:
آنگاه كه بازگردم، پادشاه ما از هر چه ديده‌ام از من مى‌پرسد و من دوست دارم كه داستان اين سر را برايش بازگويم تا او نيز در اين خوشحالى و شادمانى با ما شريك گردد.
يزيد گفت: اين سر حسين بن على بن ابى طالب است. گفت: مادرش كيست؟ گفت:
فاطمه زهرا. گفت: دختر چه كسى؟ گفت: دختر پيامبر خدا. مرد گفت: لعنت بر تو و بر دينى كه تو دارى. پست‌تر از دين تو دينى نيست! سپس گفت: اى يزيد، من از نوادگان داودم و ميان من و او، پدران بسيارى است. با وجود اين مسيحيان مرا احترام مى‌كنند و خاك پاى مرا براى تبرك برمى‌دارند. براى اين‌كه من نوه داودم. ولى شما فرزند دختر رسول خدا را مى‌كشيد؟ در حالى كه ميان او و پيامبر جز يك مادر فاصله نيست، اين چه دينى است!