خدا بايد اسير باشند؟ گفت: اى دختر برادر، به خدا سوگند كه اين كار بر من ناگوارتر است تا بر شما! به خدا سوگند كه اگر ميان ابن زياد و حسين رابطه خويشاوندى‌مى بود، او را نمى‌كشت. اما سميه ميان اين دو جدايى افكنده است. من بدون كشتن حسين هم از فرمانبردارى عراقيان خشنود بودم.
خداوند ابا عبدالله را بيامرزد، ابن زياد در كشتن او شتاب كرد. به خدا سوگند كه اگر من با او همراه مى‌بودم و جلوگيرى از كشتن او تنها با از دست دادن بخشى از عمرم ميسر مى‌شد. از كشتن او جلوگيرى مى‌كردم؛ و دوست داشتم با او از در آشتى درآيم.
سپس رو به على بن الحسين كرد و گفت: پدرت با من قطع رحم كرد و عليه حكومت من به منازعه برخاست، در نتيجه خداوند نيز كيفر گناه و قطع رحم او را داد! در اين ميان مردى از شاميان برخاست و گفت: اسيرانشان بر ما حلال اند. امام سجاد (ع) فرمود:
دروغ گفتى و فرومايگى كردى. اين كار بر تو روا نيست، مگر اين‌كه از ملت ما بيرون روى و به دينى جز اسلام در آيى. يزيد لختى سر به زير افكند و سپس به مرد شامى گفت: بنشين. «١»
نقل ديگرى حاكى است كه چون سر امام حسين را نزد يزيد گذاشتند و آن سخن‌ها رد و بدل شد، زن وى به نام هند، دختر عبدالله كريز، لباس پوشيد و آمد و گفت: يا اميرالمؤمنين! آيا اين سر حسين، فرزند فاطمه دختر رسول خداست؟ گفت: آرى، بيا و بر فرزند رسول خدا و قريشى خالص و ناب شيون و زارى كن. ابن زياد در كشتن وى شتاب كرد، خدايش بكشد.
آنگاه بارعام داد؛ و سر را در برابرش نهاده بود و با چوب بر لبانش مى‌زد.
گفت: داستان ما و اينان چنان است كه حُصَيْن بن حمام مُرّى گفته است:
ابى‌ قَوْمُنا انْ يَنْصِفُونا فَانْصَفَتْ قَواضِبُ فى‌ ايمانِنا تَقْطُرُ الدَّما
يُفَلِّقْنَ هامًا مِنْ رِجالٍ احِبَّهٍ عَلَيْنا وَ هُمْ كانُوا اعَقَّ وَ اظْلَما «٢»
يكى از ياران رسول خدا (ص) به نام ابوبرزه اسلمى كه در آنجا حاضر بود گفت: بر لبان حسين چوب مى‌زنى؟ بدان اى يزيد، لبى را كه تو چوب مى‌زنى، بارها ديده‌ام كه رسول خدا (ص) مى‌بوسد. اى يزيد! شفاعت كننده تو در قيامت، ابن زياد است و شفيع اين سر محمد! آنگاه برخاست و بيرون رفت. «١»
روايتى ديگر حاكى است كه يزيد پس از شنيدن اعتراض اين شعر را خواند:
يا غُرابَ البَين ما شِئتَ فَقُلْ انَّما تَنْدِبُ امْراً قَدْ فَعَلَ‌
كُلُّ مِلْكٍ وَ نَعيمٍ زائِلٌ وَ بَناتُ الدَّهْرِ يَلْعِبْنِ بِكُل‌
لَيْتَ اشْياخى‌ بِبَدْرٍ شَهِدُوا جَزَعَ الْخَزْرَجَ مِنْ وَقْعِ الْاسَلِ‌
لَا هَلُّوا وَ اسْتَهَلُّوا فَرِحًا ثُمَّ قالُوا يا يَزيدُ لا تَشَلُ‌
لَسْتُ مِنْ خَنْدَفَ انْ لَمْ انْتَقِمْ مِنْ بَنى‌ احْمَدَ ما كانَ فَعَلَ‌
لَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْىٌ نَزَلَ‌
قَدْ اخَذْنا مِنْ عَلِىٍ ثارَنا وَ قَتَلْنَا الفارِسَ اللَّيْثَ الْبَطَلَ‌
وَ قَتَلْنا الْقَرْمَ مِنْ ساداتِهِمْ وَعَدَلْناهُ بِبَدْرٍ فَاعْتَدَلَ «٢»
اعتراض حِبْر يهودى به يزيد
نقل شده است حِبْرى «٣» يهودى كه در مجلس يزيد حاضر بود گفت: يا امير المؤمنين، اين جوان كيست؟ گفت: على بن الحسين گفت: حسين كيست؟ گفت: پسر على بن ابى‌