پذيرفت. «١»
خوارزمى به نقل از ابى لُهَيْعه گويد: سرگرم طواف خانه خدا بودم كه شنيدم مردى مى‌گويد: خدايا مرا ببخش، گر چه اميد به ببخش تو ندارم! گفتم: اى بنده خدا! از خدا بترس و اين حرف را نزن كه اگر گناهان توبه اندازه قطره‌هاى باران و برگ درختان باشد و استغفار كنى خداى غفور و رحيم آنها را بر تو مى‌بخشايد. گفت: بيا تا داستانم را برايت نقل كنم. چون نزد او رفتم گفت: بدان، ما پنجاه نفر بوديم كه پس از كشتن حسين، سرش را به ما دادند تا نزد يزيد ببريم. چون شب فرا مى‌رسيد در جايى اطراق مى‌كرديم و سر را درون صندوق مى‌نهاديم و تا با مداد بر گرد آن شراب مى‌نوشيديم. شبى همراهانم شراب نوشيدند و مست شدند، اما من ننوشيدم. پس از آن كه ظلمت شب همه جا را فراگرفت صداى رعد و برقى به گوشم رسيد و درهاى آسمان باز شد و به دنبال آن آدم، نوح، ابراهيم، اسحاق، اسماعيل و پيامبر ما محمّد در حالى كه جبرئيل و جمعى از ملائكه همراهى‌شان مى‌كردند فرود آمدند. سپس جبرئيل نزديك صندوق رفت، سر را بوسيد و در آغوش گرفت و پس از او پيامبران نيز چنين كردند. آنگاه پيامبر (ص) بالاى سر حسين (ع) گريست. پيامبران به وى تسليت گفتند و جبرئيل گفت: اى محمد، خداى متعال به من فرموده است كه در باره امتت فرمانبردار تو باشم. حال اگر بفرمايى همان طور كه با قوم لوط رفتار كردم، زمين را به لرزه درمى‌آورم و زير و زبر مى‌كنم. پيامبر (ص) فرمود: جبرئيل! نه، من و اينان در قيامت نزد خداى عز و جل حاضر مى‌شويم و او خود ميان ما داورى خواهد كرد.
آنگاه براى سر نماز خواندند و سپس گروهى از فرشتگان آمدند و گفتند. خداوند متعال ما را فرموده تا اين پنجاه تن را بكشيم. پيامبر (ص) فرمود: اختيارشان با شماست.
آنگاه فرشتگان همه را به ضرب نيزه از پاى درآوردند. يكى‌شان با نيزه قصد جان مرا كرد. من فرياد زدم يا رسول الله! الامان، الامان، و آن حضرت به من فرمود: برو، خدايت نبخشايد. چون بامداد فرارسيد، همه خاكستر شده بودند. «٢»