بسوزانى و در روز قيامت محمد دشمن من باشد. گفت: نسبت به من سرپيچى كردى.
گفت: خدا را اطاعت و از تو نافرمانى كنم، بهتر است از فرمانبردارى تو و نافرمانى خداوند.
وقتى آن ناپاك وضع و حال غلام را ديد فهميد كه او فرار خواهد كرد. آنگاه پسرش را صدا زد و گفت: به ازاى نصف جايزه، اين دو جوان را ببر و گردن بزن. جوان شمشير را گرفت و آنان را برد تا گردن بزند. گفتند: اى جوان اگر روز قيامت رسول خدا (ص) از تو بپرسد كه اينها را به چه گناهى كشتى؟ چه پاسخى خواهى داد؟ گفت: [مگر] شما كيستيد. گفتند: ما فرزندان جعفر طيار، پسر عموى رسول خدا (ص) هستيم. جوان باشنيدن اين سخن خود را در آب افكند و خطاب به پدرش گفت: مى‌خواهى مرا به آتش بسوزانى و [روز قيامت‌] محمد (ص) دشمن من باشد؟
پدر: از خدا بترس! واين دو جوان را رها كن. گفت: پسرم نافرمانى كردى! گفت: پدر! اگر به خاطر فرمانبردارى خداوند از تو نافرمانى كنم بهتر است تا اينكه از تو فرمان ببرم و خدا را نافرمانى كنم!
پيرمرد كه ديد پسرش نيز مثل آن غلام از كشتن آنها سرباز زد، شمشير را به دست گرفت و گفت: به خدا سوگند! اين كار را هيچ كس جز خودم انجام نمى‌دهد. سپس دو جوان را جلو انداخت. آنان كه از زندگى نوميد شده بودند گفتند: اى پيرمرد، از خدا بترس! و اگر نياز، تورابه كشتن ما وا مى دارد، ما را به بازار ببر و ما اقرار مى‌كنيم كه بنده تو هستيم. ما را بفروش و بهاى ما را بگير.
گفت: اين قدر حرف نزنيد! من از روى نياز شما را نمى‌كشم. بلكه به خاطر دشمنى با پدرتان و خاندان محمد مى‌كشم! سپس شمشير را كشيد و برادر بزرگ‌تر را گردن زد و بدنش را در فرات افكند. برادر كوچك‌تر گفت: به خاطر خدا اجازه بده مدتى در خون برادرم بغلتم وآنگاه هر كارخواستى بكن. گفت: اين كار چه سودى به حال تو دارد؟ گفت: اين طور دوست دارم. مرد اجازه داد و ابراهيم مدتى را در خون برادرش غلتيد. مرد گفت:
برخيز اما او برنخاست، پس شمشير را پس گردنش نهاد و سرش را بريد و پيكرش را به فرات افكند. پيكر برادر اولى روى فرات در حال چرخش بود. همين كه پيكر دومى را به‌