خطبه زينب (س) در كوفه‌
يعقوبى در پايان بيان فاجعه كربلا مى‌نويسد: سپاه عمر سعد خيمه گاه حسين را غارت و خاندانش را دستگير كردند و به كوفه بردند. چون اهل بيت به كوفه وارد شدند، زنان شهر بيرون آمدند و به گريه و زارى پرداختند. در اين هنگام على بن الحسين (ع) گفت: اگر اينان بر ما مى‌گريند پس چه كسى ما را كشته است؟
راوى گويد: در محرم سال ٦١ ه، هنگامى كه على بن الحسين همراه زنان از كربلا بازمى‌گشت به كوفه رفتم. آن حضرت كه به كُند و زنجير بسته بود مى‌گفت: اگر اين زنان بر ما مى‌گريند، پس چه كسى ما را كشته است؟ همچنين زينب دختر على (ع) را ديدم كه با كمال حيا و عفت، بسيار شيوا و رسا سخن مى‌گفت چنان كه گويى زبان على از كام بيرون آمده بود.
او نخست مردم را ساكت كرد و سپس چنين ايراد سخن كرد:
الحمد للَّه‌و درود بر پدرم رسول الله صلى الله عليه و آله اما بعد، اى كوفيان، اى نيرنگ بازان، اميدوارم هرگز چشمانتان خشك نشود و ناله هاتان فرو ننشيند. «مَثَل شما مَثَل زنى است كه رشته محكم تافته‌اش را از هم گشود» «١» شما سوگندهاتان را وسيله فريب قرار داده‌ايد. آيا تاكنون از شما چيزى جز خودستايى و فريبكارى و سينه پركينه ديده شده است؟ شما ظاهرى بى‌روح و پژمرده داريد، در برابر دشمنان ناتوانيد، بيعت‌ها را مى‌شكنيد و پيمان‌ها را تباه مى‌كنيد. بدانيد كه براى قيامت خود بد توشه‌اى فرستاده‌ايد. شما به غضب خداوند گرفتار خواهيد شد و در عذاب جهنم جاودانه خواهيد بود.
آيا مى‌گرييد! آرى، به خدا سوگند، اين سزاى شماست و بايد بسيار بگرييد و اندك بخنديد. شما رسوايى را به جان خريده‌ايد و اين لكه ننگ هرگز از دامانتان پاك نخواهد گشت. شما فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله و سرور جوانان بهشت و پناهگاه نيكان و غمخوار دردمندانتان و نشانه و راهنماى هدايت‌تان را كشتيد. چه گناه زشتى مرتكب شديد! از رحمت خداوند دور و پيوسته ناكام باشيد!