اقْسِمُ لَوْ يُفسَحَ لى‌ عَنْ بَصَرى‌ شُقَّ عَلَيْكُمْ مُورِدى‌ وَ صَدْرى‌ «١»
شخصى به نام سفيان بن يزيد بن مغفل به دفاع از ابن عفيف برخاست؛ كه خود او نيز دستگير شد. ابن عفيف را كشتند و در شوره زار آويزان كردند. ابن زياد خطاب به ابن مغفل گفت: تو را به خاطر پسر عمويت، سفيان بن عوف بخشيديم كه از تو بهتر است.
شخصى به نام جندب بن عبدالله را نيز نزد ابن زياد آوردند. عبيدالله گفت: به خدا سوگند كه با خون تو به خداوند تقرب مى‌جويم. گفت: چنين نيست بلكه تو با ريختن خون من، از خداوند دورى مى‌جويى. «٢»
سر مبارك امام حسين (ع) در كوچه‌هاى كوفه‌
عبيد الله زياد فرمان داد تا سر امام حسين (ع) را بر چوب نصب كردند و در خيابان‌ها و كوچه‌هاى كوفه چرخاندند. گفته‌اند نخستين سرى كه بر چوب نصب گرديد، سر امام حسين (ع) بود. «٣»
روايت شده است هنگامى كه سر شريف امام (ع) را در خيابان‌ها مى‌گرداندند، اين آيه شريف از آن شنيده مى‌شد: «انَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْناهُمْ هُدًى» «٤»
(آنان جوانانى بودند كه به پروردگارشان ايمان آورده بودند و بر هدايتشان افزوديم).
و هنگامى كه آن را بر درختى آويختند اين آيه از آن شنيده شد: «وَ سَيَعْلَمُ الَّذينَ ظَلَمُوا اىَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ» «٥»
(و ستمكاران به زودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز