در بسته بود آن را به خانه برد و زير تشت گذاشت. او دو زن داشت: يكى بنى اسدى و ديگرى حضرمى به نام نوار (دختر مالك بن عقرب). اين شب نوبت زن حضرمى بود.
نوار گويد: خولى پس از آن كه سر را زير تشت گذاشت به رختخواب رفت. گفتم: چه خبر؟ چه همراه دارى؟ گفت: همه مال و منال روزگار را، اين سر حسين است كه در خانه توست. گفتم: واى بر تو! مردم طلا و نقره آورده‌اند و تو سر فرزند رسول خدا (ص) را آورده‌اى؟ به خدا سوگند كه از اين پس سر من و تو بر يك بالش نهاده نخواهد شد. پس، از رختخواب برخاستم و از خانه بيرون رفتم و خولى زن اسدى‌اش را صدا زد و نزد خود برد. من نشسته بودم و نگاه مى‌كردم و مى‌ديدم ستونى از نور از تشت به سوى آسمان مى‌رفت و پرنده‌هاى سفيدى پيرامونش پر مى‌زدند. «١»
پس از آن‌كه سر را به قصر بردند نيز كرامت هايى از آن مشاهده شد. يكى از دوستان عبيدالله زياد گويد: همراه ابن زياد وارد قصر شدم. ناگهان ديدم كه آتشى از درون قصر زبانه كشيد. عبيدالله آستين پيش چشم گرفت و از من خواست كه موضوع را پوشيده‌بدارم. «٢»
ديگرى نقل كرده است كه چون سر امام حسين را به كاخ امارت بردند. و پيش ابن‌زياد نهادند از ديوارهايش خون مى‌جوشيد.»
حميد بن مسلم گويد: عمر سعد مرا فرا خواند و فرمان داد نزد خانواده‌اش بروم و خبر پيروزى و سلامتى‌اش را برسانم. من پس از انجام مأموريت نزد ابن زياد رفتم و ديدم كه با مردم نشسته است. در همين حال گروهى ميهمان برايش آمدند؛ و چون به آنان اجازه ورود داد من نيز همراه مردم وارد شدم و ديدم كه سر امام حسين (ع) پيش او نهاده است و با چوبدستى بر لب و دندانش مى‌زند. ساعتى به اين كار ادامه داد، و زيد بن ارقم كه چنين ديد خطاب به او گفت: «چوبدستى را از روى آن لب‌ها بردار! به خداى يگانه سوگند كه من رسول خدا (ص) را ديدم كه لب روى اين لب‌ها گذاشته بود و مى‌مكيد!» و