با صورت زمين مى‌خورد. در اين حال انس بن عمرو نخعى با يك ضربت نيزه وى را نقش بر زمين كرد و به سر خولى بن يزيد اصبحى فرياد زد: «سرش را ببر.» خولى خواست كه چنين كند اما لرزه بر اندامش افتاد. سنان گفت: خداوند بازوانت را سست و دستانت را قطع كند. آنگاه خودش از اسب فرود آمد و سر مبارك حسين عليه السلام را جدا كرد و به خولى بن يزيد داد. اين درحالى بود كه پيش از آن چندين ضربت شمشير بر فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد آمده بود. «١»
امام صادق عليه السلام فرموده است: «هنگامى كه حسين بن على عليه السلام را با شمشير زدند و رفتند كه سرش را جدا كنند، منادى‌اى از سوى پروردگار عزيز و متعال از درون عرش ندا داد و گفت: «اى امت سرگردان كه پس از پيامبرتان ستمگرى پيشه كرده‌ايد، خداوند توفيق درك عيد قربان و فطر را از شما گرفت!» آنگاه فرمود: «به خدا سوگند كه [امت اسلامى‌] موفق به درك عيد نشد و هرگز هم نخواهد شد تا آن كه خونخواه حسين ٧ قيام كند.» «٢»
نقل شده است كه روز شهادت امام حسين عليه السلام، زينب عليها السلام سرش را از خيمه بيرون آورد و با صدايى اندوهناك اين شعر را خواند:
ما ذا تَقُولُونَ انْ قالَ النَّبىُ لَكُم ما ذا فَعَلْتُم وَ انْتُمْ آخِرُ الامَم‌
بِعِترَتى‌ وِ بِأَهلى بَعْدَ مُفتَقَدى مِنهُم أُسارى‌ وَ مِنهُم ضُرِّجُوا بِدَم‌
ما كانَ هذا جَزائى‌ اذْ نَصَحْتُ لَكُمْ أَن تخلُفُونى‌ بشرٍّ فى‌ ذَوى رَحِم «٣» «٤»
آخرين شهيد از ياران حسين عليه السلام‌
سويد بن عمرو بن ابى‌المطاع، از ياران حسين عليه السلام، از پا درآمد و بيهوش در ميان‌