آنان، بغض گلوى پيامبر صلى الله عليه و آله را گرفت و در آغوش‌شان گرفت و بر روهاشان بوسه زد، سپس حسن را بر شانه راست و حسين را بر شانه چپ نهاد و در حالى كه از شدّت داغى شن‌ها به سختى گام برمى‌داشت، راضى نشد فرزندانش پياده بروند و بدين گونه از آنان حفاظت نمود. «١»
سلمان (فارسى) گفته است:
نيمروزى در حضور پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نشسته بوديم كه امّ‌ايمن آمد و گفت: يا رسول اللَّه! حسن و حسين گم شده‌اند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «برخيزيد و فرزندانم را جست‌وجو كنيد.» پس هر يك از ما به سويى رفت و من به همان سويى روانه شدم كه پيامبر صلى الله عليه و آله رفت. رفتيم تا به پاى كوهى رسيديم و ناگهان حسن عليه السلام و حسين عليه السلام را ديديم كه يكديگر را در آغوش گرفته‌اند و مارى كه گويى از دهانش آتش بيرون مى‌آمد، در كنار آن دو بر روى دمش ايستاده بود. پيامبر صلى الله عليه و آله سوى مار رفت. حيوان با ديدن پيامبر صلى الله عليه و آله تعظيم كرد و به سرعت در لانه‌اش خزيد. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله نزد آن دو رفت و جداشان كرد و دست بر سر و روشان كشيد و گفت: «پدر و مادرم فداتان اى عزيزان درگاه خداوند.» سپس يكى را بر دوش راست و ديگرى را بر دوش چپ نهاد و راه افتاد. گفتم: «خوشا به حالتان، چه مركب خوبى داريد!» پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: «ايشان هم سواران خوبى هستند و پدرشان از اين دو نيز بهتراست». «٢»
اسحاق بن ابوحبيبه، خدمتگزار پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گويد كه مروان بن حكم در بيمارى قبل از مرگ ابوهريره، به عيادت وى رفت و گفت: در تمام دوران دوستى‌مان، هيچ عيبى در تو نيافته‌ام، مگر اين كه حسن و حسين عليه السلام را دوست مى‌دارى! ابوهريره نشست و گفت:
روزى با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بيرون رفته بوديم. ميان راه، صداى حسن و حسين عليهما السلام را