سرشك خوبان - محمودی، محمد باقر - الصفحة ٢٠٤

وى نيز آنقدر جنگيد تا شهيد شد. «١»
سپس عثمان بن على به ميدان رفت و اين رجز را مى‌خواند:
إِنّى‌ أَنَا عثمانُ ذُوالْمَفاخِرِ شَيْخى‌ عَلِىٌّ ذُوالْفِعالِ الطَّاهِرِ
صِنْوُ النَّبِىِّ ذِى‌الرَّشادِ السَّائِرِ ما بَينَ كُلِّ غائِبٍ وَ حاضر «٢»
آنگاه چندان پيكار كرد تا به شهادت رسيد.
شهادت أبوالفضل‌
عباس بن على عليه السلام مردى رشيد و زيبا بود. بر اسبى فربه مى‌نشست و پاهايش به زمين كشيده مى‌شد. به او ماه بنى‌هاشم مى‌گفتند. روزى كه به شهادت رسيد، پرچمدار حسين عليه السلام بود. كنيه‌اش ابوالفضل و بزرگ‌ترين فرزند ام‌البنين بود. از چهار برادرى كه از يك پدر و مادر بودند، عباس چهارمين برادرى بود كه كشته شد. «٣»
چنان كه پيش از اين گفتيم، عباس عليه السلام پس از ديدن تنهايى حسين عليه السلام از برادرانش خواست كه در راه آن حضرت جانبازى كنند و آنان همگى به شهادت رسيدند. پس از كشته شدن برادران، خود عازم جنگ با سپاه عمر سعد گرديد و در ميدان نبرد اين رجز را