در دست و دو گوشواره به گوش داشت كه هرگاه سرش را مى‌چرخاند، به تكان مى‌افتادند. در اين ميان مردى از ما دويد و خود را به آن جوان رساند و با ضرب شمشير او را از پاى درآورد.
سكونى گويد: قاتل آن نوجوان خود همين هانى بن ثبيت بود كه چون به خاطر اين كار او را سرزنش مى‌كردند، از خود به كنايه ياد مى‌كرد.
شهادت عبدالله و محمد فرزندان مسلم‌
هنگامى كه همه ياران حسين عليه السلام به شهادت رسيدند و جز اهل بيت آن حضرت شامل فرزندان على، جعفر، عقيل و فرزندان خود ايشان، كسى نماند، گرد هم آمدند و با يكديگر خداحافظى كردند [و سپس راهى ميدان شدند]. عبدالله بن مسلم ب
سرشك خوبان ٢١٠ پيكار سيدالشهدا عليه السلام ..... ص : ٢١٠
ن عقيل نخستين كسى بود كه به ميدان رفت و اين رجز را مى‌خواند:
الْيَوْمَ أَلْقى مُسْلِمًا وَ هُو ابِى وَ فِتْيَةً بادوُا عَلى دينِ النَّبِى‌
لَيْسُوا كَقَومٍ عُرِفُوا بِالْكَذِبِ لكِنْ خِيارٌ وَ كِرامُ النَّسَبِ «١»
از ميان سپاه عمر سعد، عمرو بن صُبيح صُدائى تيرى سوى عبدالله افكند. وى دستش را مقابل صورت گرفت و تير دست و صورتش را به هم دوخت. دست عبدالله از حركت افتاد و صُدائى با يك تير ديگر قلبش را دريد.
اما محمد بن مسلم بن عقيل، كه مادرش كنيز بود، به دست ابومرهم أَزْدى و لَقيط بن إِياس جُهْنى به شهادت رسيد.
شهادت جعفر بن عقيل‌
پس از عبدالله، جعفر بن عقيل ميدان رفت و در هنگام حمله اين رجز را مى‌خواند:
«أَنَا الْغُلامُ الْابْطَحِىُّ الطَّالِبى مِنْ مَعْشَرٍ فى هاشِمٍ وَ غالِبٍ‌
فَنَحْنُ حَقًّا سادَةَ الذَّوائِبِ فينا حُسَيْنٌ اطْيَبُ الْاطائِبِ «٢»
وى در ميدان نبرد به‌وسيله عبدالله بن عزره خثعمى هدف تير قرار گرفت و به شهادت رسيد. «١»
شهادت عبدالرحمن بن عقيل‌
پس از جعفر بن عقيل، برادرش عبدالرحمن به ميدان رفت و اين رجز را مى‌خواند:
أَبى عَقيلٌ فَاعْرِفُوا مَكانى مِنْ هاشِمٍ وَ هاشِمُ إِخْوانى‌
فينا حُسَينٌ سَيِّدُ الْقُرْآنِ وَ سَيِّدُ الشَّبابِ فِى الْجَنانِ «٢»
دو تن از سپاه كفر به نام‌هاى عثمان بن خالد بن اسير جهنى و بشر بن سوط همدانى قابضى بر عبدالرحمن يورش آوردند و او را به شهادت رساندند. «٣»
شهادت محمد بن عبدالله بن جعفر
پس از فرزندان عقيل، محمد بن عبدالله بن جعفر بن ابى‌طالب عزم ميدان كرد و اين رجز را مى‌خواند:
«نَشْكُوا إلَى اللَّهِ مِنَ الْعُدْوانِ فَعَّالُ قَوْمٍ فِى الرَّدى عُمْيانِ‌
قَدْ تَرَكُوا مَعالِمَ الْقُرْآنِ وَ اظهَرُوا الْكُفْرَ مَعَ الطُّغْيانِ» «٤»
محمد در ميدان نبرد پيكارى سخت كرد و سرانجام به‌وسيله عامر بن نهشل تيمى‌