آنگاه با وجود ضربتى كه از ناحيه پيشانى خورده بود، شمشير كشيد و به ميدان رفت.
ربيع بن تميم گويد: چون او را ديدم كه مى‌آيد، وى را شناختم. من او را در جنگ‌ها ديده بودم، او از شجاع‌ترين مردم بود. گفتم: اى مردم اين كه مى‌بينيد، شير شيران است. اين پسر شبيب است مبادا كسى از شما تنهايى به مبارزه‌اش برود. عابس فرياد زد: آيا مرد ميدانى هست؟ عمر سعد گفت: سنگبارانش كنيد. به دنبال آن باران سنگ از هر سوى باريدن گرفت. عابس كه چنين ديد، زره و كلاه‌خودش را افكند و به مردم حمله‌ور شد، به خدا سوگند ديدم كه دويست تن در برابر وى گريختند. آنگاه سپاه عمر سعد، از همه سو محاصره‌اش كردند و او را به قتل رساندند. پس از آن من چند نفر را ديدم كه اين مى‌گفت:
من او را كشته‌ام و آن ديگرى مى‌گفت: من او را كشته‌ام. سپس نزد عمر سعد رفتند و او گفت: دعوا نكنيد، هيچ كس به تنهايى او را نكشته است؛ و با اين سخن، آنان را از يكديگر جدا كرد.
مبارزه أبى شعثاء، عمر بن خالد، جابر بن حارث، سعد و مجمع پسران عبد الله‌
ابى شعثاء كندى از قبيله بنى بَهْدَله بود. وى كه تيراندازى ماهر بود، پيش روى امام‌حسين دو زانو نشست و صد تير انداخت كه جز پنج تاى آن به خطا نرفت. وى هنگام تيراندازى مى‌گفت: «من از بنى بَهْدله‌ام، از قهرمانان عرجله‌ام.»، و امام حسين عليه السلام مى‌فرمود: «خداوندا، تير او را به هدف بنشان و پاداش او را بهشت قرارده.» چون تيراندازى‌اش پايان يافت، برخاست و گفت: «جز پنج تاى آنها به خطا نرفت، يقين دارم كه پنج تن را كشته‌ام.»
وى در زمره نخستين شهدا بود و در آن روز اين رجز را مى‌خواند:
أَنَا يَزيدُ وَ أَبى‌ مَهاصِرُ أَشجَعُ مِنْ لَيْثٍ بِغِيلٍ خادِرٍ
يا رَبِّ انّى‌ لِلْحُسَيْنِ ناصِرٌ وَ لِابْنِ سَعْدٍ تارِكٌ وَ هاجِرٌ «١»
وى از كسانى بود كه همراه عمر سعد به جنگ امام حسين عليه السلام آمده بود، اما چون ديد كه شرايط آن حضرت را نپذيرفتند، نزد ايشان رفت و پيكار كرد تا كشته شد.
اما عمر بن خالد صيداوى و جابر بن حارث سلمانى و سعد، غلام عمر بن خالد و مجمع بن عبدالله عائذى از كسانى بودند كه در ساعت‌هاى آغازين جنگ به ميدان رفتند و شمشير كشيدند و خود را به قلب دشمن زدند. دشمن آنان را به محاصره درآورد و نزديك بود كه ارتباط آنها را با يارانشان قطع كند. اما عباس بن على عليه السلام حمله كرد و آنان را نجات داد. اينان زخمى بازگشتند ولى بار ديگر كه دشمن را نزديك ديدند، با شمشير حمله بردند و آنقدر پيكار كردند تا همگى با هم و در يك‌جا كشته‌شدند.
فرار ضحاك مشرقى‌
ضحاك مشرقى گويد: چون همه ياران حسين عليه السلام كشته شدند و او و خاندانش تنها شدند و جز سويد بن عمرو بن ابى مطاع خثعمى و بشير بن عمرو حضرمى كسى با وى نماند، نزد آن حضرت رفتم و گفتم: اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله، به ياد داريد كه من با شما شرط كرده‌ام تا هنگامى كه رزمنده‌اى همراهت باشد، در ركاب شما بجنگم و آنگاه كه رزمنده‌اى نبود، اجازه دارم كه برگردم و شما پذيرفتيد. امام حسين عليه السلام گفت: «راست مى‌گويى، ولى آيا مى‌توانى (از بين اين سپاه) فرار كنى؟ اگر توانستى، آزادى!» چون پيش از آن، ديدم كه اسب‌هاى ياران ما را يكى پس از ديگرى پى مى‌كنند، من اسبم را در يكى از چادرهاى ميانى اردوگاه جاى دادم و پياده مى‌جنگيدم. آن روز من دو تن از سپاه دشمن را كشتم و دست يك تن را قطع كردم. امام عليه السلام بارها به من گفت: (اميدوارم) فلج نشوى و خداوند دست تو را قطع نكند، خداوند همان پاداشى را به تو دهد كه به خاندان پيامبر مى‌دهد!
هنگامى كه حسين عليه السلام به من اجازه داد، اسب را از چادر بيرون آوردم و بر آن سوار