نيكوكارتو، تكليف‌شان روشن است. گفت: جانم فدايت! راست گفتى، آيا اجازه مى‌فرماييد كه‌رهسپارآخرت شويم وبه‌برادران‌مان بپيونديم؟ فرمود: آرى، رهسپار شو، سوى آنچه بهتر از دنيا و مال دنياست و سوى سرزمينى كه كهنه و فرسوده نمى‌شود. آنگاه حنظله گفت: سلام و درود خداوند بر تو و خاندانت باد! اميدوارم خداوند ما و شما را در بهشت يكجا گرد آورد. امام عليه السلام فرمود: آمين، آمين. سپس حنظله، به ميدان رفت و پيكار كرد تا شهيد شد.
شهادت شوذب و عابس‌
عابس بن ابى شبيب شاكرى همراه شوذب، غلام شاكر، حضور امام عليه السلام رسيدند؛ عابس رو به شوذب كرد و گفت: اى شوذب، مى‌خواهى چه كنى؟ گفت: چه مى‌كنم؟
همراه تو در ركاب پسر دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌جنگم تا كشته شوم. گفت: گمان من نيز همين بود. اما نه، نخست نزد ابى‌عبدالله برو تا به تو نيز همانند ديگر يارانش اجازه ميدان رفتن دهد، تا من نيز به تو اجازه دهم. زيرا در اين ساعت هر كس ديگرى هم با من مى‌بود و من از او برتر مى‌بودم، چنان‌كه از تو هستم، بسيار شادمان مى‌شدم كه بيايد و از من اجازه ميدان رفتن بگيرد. زيرا امروز، روزى است كه در آن هر اندازه مى‌توانيم بايد ثواب برگيريم، كه چون فردا رسد عملى در كار نيست، فقط حساب است.
شوذب رفت و بر حسين عليه السلام سلام كرد؛ و آنگاه رهسپار ميدان شد و جنگيد تا كشته شد.
آنگاه عابس بن ابى شبيب شاكرى نزد امام عليه السلام آمد و گفت: اى اباعبدالله به خدا سوگند، روى زمين هيچ خويش و بيگانه‌اى نزد من عزيزتر از تو نيست. اگر چيزى عزيزتر از جان و خون خويش داشتم كه مى‌توانستم بدان وسيله از ستم و كشته شدن برهانم، هر آينه چنين مى‌كردم. آنگاه گفت: السلام عليك يا اباعبدالله، اينك خداى را گواه مى‌گيرم كه بر راه تو و راه پدرت هستم.