نزديك شده است. به خدا سوگند، من بايد پيش از شما كشته شوم. اما دوست دارم پروردگارم را در حالى ديدار كنم كه نمازى را كه اينك وقت آن نزديك است خوانده‌باشم.
امام عليه السلام سر را به آسمان بلند كرد و گفت: يادآور نماز شدى، خداوند تو را از نمازگزاران و ذكرگويان قرار دهد! آرى وقت نماز است. سپس فرمود: از اينان بخواه دست از ما بردارند تا نماز بخوانيم.
چون ياران امام از سپاه عبيدالله خواستار اجازه خواندن نماز شدند، حصين بن تميم گفت: نمازتان پذيرفته نمى‌شود. حبيب بن مظاهر گفت: اى الاغ! آيا مى‌پندارى كه نماز اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله پذيرفته نمى‌شود و از تو پذيرفته مى‌شود؟! حصين به حبيب حمله كرد و او نيز حمله‌ور شد و با شمشير ضربتى بر سر اسب حُصَين زد. وى از اسب به زير افتاد ولى يارانش او را نجات دادند. حبيب در اين حال مى‌گفت:
أَقْسِمُ لَوْ كُنَّا لَكُمْ أَعْداداً أَوْ شَطَركُمْ وَلَّيْتُم أَكْتاداً
يا شَرَّ قَوْمٍ حَسَباً وَ آداً «١»
رجزى كه حبيب در اين روز مى‌خواند اين بود:
أَنَا حَبيبُ وَ أَبى‌ مَظاهِرُ فارِس هَيْجاءَ وَ حَرْبِ تُسْعَرُ
انْتُمْ أَعدَّ عُدَّةً وَ أَكْثَرُ وَ نَحْنُ أَوْفى‌ مِنْكُمْ وَ أَصْبَرُ
و نَحْنُ أَعْلى حُجَّةً وَ أَظْهَرُ حَقًّا وَ أَتْقى مِنْكُمْ وَ أَعْذَرُ «٢»
او پيكارى سخت و جانانه كرد تا اين‌كه مردى از بنى‌تميم به نام بديل بن صُريم به وى حمله برد. حبيب با شمشير بر سر او نواخت و او را كشت. در اين هنگام يكى ديگر از بنى‌تميم با ضربت نيزه حبيب را زمين زد. چون آهنگ برخاستن كرد، حُصَين بن تميم با