به دنبال آن لشكريانش آتش آوردند و خيمه‌گاه را سوزاندند.
امام عليه السلام فرمود: بگذاريد آتش بزنند چون در آن صورت تنها از يك سو مى‌توانند با شما بجنگند، و همين طور هم شد. شمر بن ذى‌الجوشن حمله كرد و نيزه‌اش را به خيمه امام حسين عليه السلام زد و با صداى بلند گفت: آتش بياوريد تا اين خيمه را بر سر ساكنانش به آتش بكشم. زنان با شنيدن اين سخن فرياد برآوردند و از خيمه بيرون آمدند.
در اين هنگام امام حسين عليه السلام فرياد زد و گفت: اى پسر ذى‌الجوشن، مى‌خواهى خيمه را بر سر خانواده‌ام آتش بزنى؟ خداوند تو را به آتش جهنم بسوزاند.
نكوهش شمر
ابومخنف به نقل از حميد بن مسلم گويد: به شمر گفتم: سبحان الله، اين شايسته نيست كه با عذاب خداوند [آتش‌] عذاب كنى و كودكان و زنان را بكشى. به خدا سوگند كه امير تو به كشتن مردان هم راضى است. گفت: تو كه هستى؟ گفتم: نمى‌گويم. در اين هنگام مردى كه شمر نسبت به او از من فرمانبردارتر بود يعنى شبث بن ربعى آمد گفت:
گفتارى زشت‌تر از گفتار تو و كردارى پليدتر از كردار تو نديده‌ام، آيا كارت به اينجا كشيده است كه زنان و كودكان را مى‌ترسانى؟ با شنيدن اين سخن، شمر شرمنده شد و آهنگ بازگشت كرد. از آن سو، زهير بن قين با ده تن از يارانش حمله كردند و دار و دسته‌اش را از خيمه‌ها بيرون آوردند و شخصى به نام ابا عزّه ضبابى و دار و دسته‌اش را نيز كشتند.
محاصره خيمه‌گاه‌
انبوه سپاه كوفه ياران حسين عليه السلام را محاصره كردند. شمار اينان چنان اندك بود كه اگر يك يا دو نفرشان به شهادت مى‌رسيدند پيدا بود. اما سپاه عمر سعد به اندازه‌اى زياد بود كه كشته شدن افراد مشهود نبود.
ابوثمامه صائدى كه چنين ديد گفت: جانم فدايت يا حسين! مى‌بينم دشمن به شما