بفرستى و به او بسنده كنى؟ «١»
تير باران‌
عمر سعد، حُصَيْنِ بن تميم را فراخواند و زره‌پوشان و پانصد تيرانداز را با وى همراه ساخت. اينان رفتند و سپاه امام عليه السلام را از نزديك تيرباران و اسب‌هايشان را پى كردند؛ و ياران امام عليه السلام پياده ماندند.
ابومخنف نقل مى‌كند كه ايوب بن مشرح خيوانى مى‌گفت: به خدا سوگند، اسب حربن يزيد را من پى كردم. تيرى به شكم حيوان زدم و اندكى بعد لرزيد و با سر به زمين خورد؛ اما حر بلافاصله از روى اسب بلند شد و چونان شير ژيان، شمشير به دست، اين رجز را مى‌خواند.
انْ تَعْقِرُوا بى‌ فَانَا ابْنُ الْحُرِّ اشْجَعُ مِنْ ذى‌ لَبَدٍ هَزَبرِ «٢»
ايوب گويد: ديگر نديدم كه كسى مانند او بجنگد يا حماسه بيافريند.
آتش‌زدن خيمه‌گاه‌
سپاه عمر سعد تا نيمروز با ياران امام عليه السلام به سختى پيكار كردند، ولى چون تنها از يك سو به آنان راه داشتند و چادرها يكجا و به هم نزديك بود، بر آنها دست نيافتند.
عمر سعد كه چنين ديد، گروهى را فرمان داد تا خيمه‌گاه را از چپ و راست خراب كنند و آن را به محاصره درآورند. ياران امام عليه السلام در دسته‌هاى سه و چهار نفرى به كسانى كه سرگرم خرابى و غارت بودند حمله مى‌كردند و آنان را با تير از پاى درمى‌آوردند.
در اين هنگام عمر سعد فرمان داد: خرابى و غارت بس است، خيمه‌گاه را آتش بزنيد.