دست خودتان مى‌كشيد؟ و به خاطر ديگران خوار مى‌كنيد و از كشتن كسى چون مسلم بن عوسجه شادمانيد؟ به خدا سوگند چه بسيار موضع‌گيرى‌هاى بزرگوارانه‌اى كه از او ديده‌ام. در واقعه «سَلَقِ آذربايجان» او را ديدم كه پيش از حمله مسلمانان، شش تن از مشركان را كشت، آيا چنين كسى به دست شما كشته مى‌شود و شما شادى مى‌كنيد؟
قاتل مسلم بن عوسجه، مسلم بن عبدالله ضبابى و عبدالرحمان بن ابى خشكاره بجلى بودند.
شمر بن ذى‌الجوشن كه فرمانده جناح چپ بود نيز به ياران امام عليه السلام حمله كرد، اما با ضرب نيزه آنان عقب نشست. آنگاه از همه سو به سپاه امام عليه السلام يورش آوردند. كلبى پس از به قتل رساندن دو مرد نخست «١»، دو تن ديگر را هم كشت؛ و پس از پيكارى سخت از سوى هانى بن ثبيت حضرمى و بُكَيْر بن حَىّ تيمى- از تيم‌الله بن ثعلبه- مورد حمله قرار گرفت و كشته شد. وى دومين شهيد از ياران حسين عليه السلام بود. «٢»
همسر كلبى رفت و كنار سر شوهرش نشست؛ و گرد و غبارش را مى‌زدود و مى‌گفت:
مبارك باد بر تو بهشت. در اين هنگام شمر بن ذى‌الجوشن به يكى از غلامانش به نام رستم گفت: با تير خيمه به سرش بكوب و او نيز چنين كرد و سر آن زن بينوا شكست و در دم جان سپرد. «٣»
ياران حسين حمله‌اى سخت را آغاز كردند، ٣٢ سوار سپاه آن حضرت به هر سو كه روى مى‌آوردند، صفوف سپاه كوفه مى‌شكافت. عذرة بن قيس، فرمانده سپاه كوفه كه چنين ديد، عبدالرحمن بن حُصَيْن را نزد عمر سعد فرستاد و پيغام داد: آيا نمى‌بينى كه از سوى اين گروه كوچك چه بر سر سپاه مى‌آيد؟ مردان تيرانداز را به كمك بفرست.
عمر سعد به شبث بن ربعى رو كرد و گفت: به كمك اينان نمى‌روى؟ گفت: سبحان الله آيا به بزرگ مُضَر و عامه اهل كوفه دستور مى‌دهى؟ آيا كسى جز من نيست كه او را