كار بر شما مشتبه نشود، سپس درباره من تصميم بگيريد و مهلتم مدهيد» «١»
«پس همه نيرنگ‌هايتان را به كار گيريد و مرا مهلت مدهيد. در حقيقت من بر خدا، پروردگار خودم و پروردگار شما توكل كردم. هيچ جنبنده‌اى نيست، مگر اين‌كه او مهار هستى‌اش را در دست دارد. به‌راستى پروردگار من بر راهى راست است.» «٢»
بار خدايا، باران را از آنان بگير و آنان را به سال‌هايى قحط و سخت، همانند سال‌هاى روزگار يوسف دچار كن؛ و غلام ثقيف «٣» را بر آنان چيره گردان، تا به آنها جامى تلخ بنوشاند و همه را از دم تيغ بگذراند و به جاى هر كدام از ما يك تن از آنان را بكشد و انتقام من و دوستانم و اهل بيتم و اصحابم را از آنان بگيرد، زيرا اينان خيانت كردند و به ما دروغ گفتند و ما را رها كردند، پروردگار ما تويى، ما بر تو توكل مى‌كنيم و سوى تا باز مى‌گرديم كه بازگشت همه به سوى توست.»
آنگاه حضرت فرمود: عمر سعد كجاست؟ او را صدا بزنيد تا نزد من بيايد. با آن كه عمر از رو در رو شدن با امام كراهت داشت، ناچار به خدمت رسيد. امام عليه السلام فرمود: اى عمر سعد، بدان تو به اميد اين‌كه از سوى فرومايه فرزند فرومايه، به حكمرانى رى برسى مرا مى‌كشى، اما به خدا سوگند كه لذت حكومت را نخواهى چشيد. اين امرى است قطعى [و وعده‌اى خدايى است‌]، حال هر چه مى‌خواهى بكن، ولى بدان كه پس از من نه در دنيا و نه در آخرت روى خوشى را نخواهى ديد. گويى با چشمانم مى‌بينم كه در يكى از روستاهاى كوفه، كودكان سرت را در ميان نهاده‌اند و با تيرهايشان آن را نشانه مى‌روند.
عمر سعد از اين گفتار امام به خشم آمد. روى برگرداند و ميان سپاهش فرياد زد: