توبه حُرّ
ابومخنف گويد: حر بن يزيد پس از آن كه دانست عمر سعد آهنگ جنگ دارد رو به او كرد و گفت: خدا تو را اصلاح كند، آيا سر جنگ با اين مرد را دارى؟ «١» گفت: آرى به خدا، پيكارى كه ساده‌ترينش افتادن سرها و قطع دست‌هاست! گفت: آيا به هيچ كدام از پيشنهادهايى كه داد راضى نيستيد؟ گفت: به خدا سوگند، اگر كار با من بود، مى‌پذيرفتم ولى چه كنم كه اميرت رضايت نمى‌دهد!
در اين هنگام، حر همراه غلامش به نام قرة بن قيس از مردم كناره گرفت؛ و رو به او كرد و گفت: اى قره، آيا امروز اسبت را آب داده‌اى؟ گفت: نه. گفت نمى‌خواهى كه آبش بدهى؟ گفت: هم اينك مى‌روم و آبش مى‌دهم. غلام گويد: من از جايى كه حر بود، دور شدم؛ و اگر مى‌گفت كه آهنگ پيوستن به حسين عليه السلام را دارد با او مى‌رفتم.
حر اندك اندك خود را به حسين عليه السلام نزديك ساخت. يكى از بستگانش به نام مهاجربن اوس به او گفت: پسر يزيد، مى‌خواهى چه كنى؟ آيا قصد حمله دارى؟ وى كه لرزه بر اندامش افتاده بود خاموش ماند. مهاجر گفت: اى پسر يزيد، به خدا كه رفتارت مشكوك است، به خدا، هرگز تو را چنين نديده‌ام و اگر شجاع‌ترين مرد كوفه را از من سراغ بگيرند، تو را معرفى خواهم كرد. اين چه رفتارى است كه از تو مى‌بينم؟
حر گفت: به خدا سوگند خود را ميان بهشت و دوزخ مخيّر مى‌بينم؛ و به خدا سوگند كه چيزى را جز بهشت برنمى‌گزينم، گر چه پاره پاره و آتش زده شوم. سپس اسبش را هى زد و به حسين عليه السلام پيوست و گفت: جانم فدايت، اى فرزند پيامبر! من همان كسى‌ام كه مانع بازگشت شما شدم و شما را به اين راه كشاندم و در اين مكان فرود آوردم. به خداى يگانه سوگند! هرگز گمان نمى‌كردم اين مردم پيشنهادهايتان را نپذيرند؛ و شما را در چنين وضعيتى قرار دهند. با خودم گفتم، چه اشكالى دارد، برخى از دستورهاى اينان را اجرا