در كربلا
احتجاج امام عليه السلام‌
گويند كه عمر سعد پس از خواندن نماز صبح روز شنبه- عاشورا- با سپاهش سوى حسين تاخت. آن حضرت نيز سپاه ٧٢ نفرى‌اش، متشكل از ٣٢ سوار و چهل پياده را سازماندهى كرد: زهير بن قين را فرمانده جناح چپ كرد و پرچم را به عباس بن على عليه السلام سپرد و خيمه‌گاه را پشت سرشان قرار داد. شب عاشورا، امام عليه السلام فرموده بود كه هيزم گرد آورند و در پشت خيمه‌گاه خندقى كنده هيزم‌ها را درون آن بريزند. به اين منظور كه چون فردا سپاه عمر سعد يورش آورد آنها را آتش بزنند تا راه حمله دشمن از پشت خيمه‌گاه بسته شود.
روز عاشورا، امام و يارانش خود را خوشبو ساختند [و آماده نبرد شدند] آتش نيز در پس خيمه‌گاهشان زبانه مى‌كشيد. ابومخنف به نقل از ضحاك مشرقى گويد: چون سپاه دشمن سوى ما آمد، چشمشان به خندق و آتش شعله‌ور افتاد. در اين ميان سوارى غرق در سلاح سوى ما آمد و بى‌آن كه سخنى بگويد، كنار خيمه‌گاه جولانى داد و نگاهى به چادرها افكند و چيزى جز هيزم‌هاى شعله‌ور نديد. سپس بازگشت و بلند فرياد زد: «اى حسين پيش از فرارسيدن قيامت، [خود] سوى آتش شتافته‌اى!». امام فرمود: «اين كيست؟ گويا شمر بن ذى‌الجوشن است!» گفتند: «آرى خود اوست». فرمود: «اى پسر بزچران! تو، به جا گرفتن در آتش شايسته‌ترى.» «١»
مسلم بن عوسجه به امام عليه السلام عرض كرد: يا بن رسول الله، جانم به فدايت اجازه مى‌فرماييد او را هدف تير قرار دهم؟، زيرا در تيررس من است و تير من به خطا نمى‌رود.
اين فاسق در شمار بزرگ‌ترين ستمگران است. امام عليه السلام فرمود: چنين مكن كه من دوست ندارم آغازگر جنگ باشم.