مى‌ماند و نه در آسمان مى‌پايد و همه چيز جز خداوند نابود مى‌گردد. زيرا زمين به دست قدرت خداست و اوست كه آفريدگان را مى‌ميراند و برمى‌انگيزاند و او خود باقى است.
خواهرم! بدان كه پدرم از من بهتر است و مادرم از من بهتر است و برادرم از من بهتر است. اسوه من و ايشان و هر مسلمانى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است.» پدرم با اين گونه سخنان عمّه‌ام را دلدارى داد و سرانجام گفت: «خواهرم! تو را سوگند مى‌دهم و از تو مى‌خواهم كه حرمت آن را نگاه دارى. در مرگ من گريبان پاره مكن و چهره مخراش؛ و چون به شهادت رسيدم، مبادا كه فرياد واويلا سر دهى!»
آن‌گاه او را آورد و نزد من نشاند و سرم را در دامن وى نهاد و خود نزد يارانش رفت و فرمان داد كه چادرهاشان را نزديك كنند و طناب‌ها را به هم گره بزنند و خود در وسط چادرها جاى بگيرند، به گونه‌اى كه دشمن فقط از يك سو به آنان دسترسى داشته‌باشد. «١»
آماده وصال‌
غلام عبد الرّحمان بن عبد ربّه انصارى گويد: با مولايم در كربلا بودم. چون مردم سوى حسين عليه السلام هجوم آوردند، حضرت فرمود، چادرى بر پا كردند. آن‌گاه مقدارى مشك را در يك كاسه بزرگ خرد كردند و امام و يارانش به نوبت درون آن چادر مى‌رفتند و موى بدنشان را مى‌ستردند.
در اين هنگام، عبد الرّحمان و برير، بر در چادر به هم تنه مى‌زدند و به يكديگر فشار مى‌آوردند كه پس از امام، زودتر داخل چادر شوند. برير با عبد الرّحمان شوخى مى‌كرد.
عبد الرّحمان گفت: «تو را به خدا در گذر؛ اين چه وقت شوخى‌كردن است!» گفت: «به خدا قسم! بستگانم مى‌دانند كه من هرگز اهل شوخى نبوده‌ام، چه در جوانى و چه در پيرى، امّا به خدا! از آنچه به ديدارش مى‌رويم، مژده وصل مى‌شنوم. به خدا سوگند! ميان‌