آگاهى به حالت سودى ندارد؟» گفت: «فدايت گردم! در آن صورت، چه كسى با يزيد بن عذره عنزى- از عنز بن وائل- كه هم‌اينك با من است، همدمى و همپالگى كند؟!» گفت: «خدا رويت را زشت گرداند كه در هر حال نابخردى! برو!»
امام زين العابدين عليه السلام فرموده است: در روزهاى شهادت پدرم، خدا مرا به تب مبتلا كرده بود و عمّه‌ام زينب عليها السلام از من پرستارى مى‌كرد. شبى كه فرداى آن پدرم به شهادت رسيد، در چادرى كه با يارانش به مشورت مى‌پرداخت، خلوت گزيده بود. من در حالى كه سرم در دامن عمّه‌ام بود، از پدرم چنين شنيدم:
«چون نه گله را يغماگرانه در تاريكى بامداد، به هراس افكنده‌ام و نه يزيد خوانده شده‌ام.
در روزى كه از ترس مرگ اختيار از كف بدهم و در آن حال كه مرگ در كمينم بنشيند كه سرگردان شوم [هيچ ترسى ندارم‌].» «١»
من از ريختن اشك خوددارى كردم ولى حال عمّه‌ام از شدّت ناراحتى دگرگون شد.
سر را بر بالش نهادم و او برخاست و سوى پدرم رفت و فرياد مى‌زد: «اى جانشين گذشتگان! و اى سالار بازماندگان! خدا مرا فداى تو گرداند، آيا دل به مرگ داده‌اى؟»
فرمود: «خواهر عزيزم! اگر مرغ سنگ‌خوار را به حال خود مى‌گذاردند، مى‌خفت!» گفت: «اين سخن كه چشم مرا بيش‌تر مى‌گرياند و جگرم را بيش‌تر آتش مى‌زند. يا اباعبداللَّه! آيا تو را مى‌كشند؟»
آن‌گاه بى‌هوش افتاد و پدرم اشك از گونه‌اش پاك مى‌كرد و مى‌گفت: «فرمان خدا تغييرناپذير است.» چون به هوش آمد، گفت:
«خواهرم! زمينيان مى‌ميرند و آسمانيان نمى‌مانند. پدرم از من بهتر بود! مادرم از من بهتر بود! برادرم از من بهتر بود! مبادا پس از جان‌سپردن من به چهره ناخن بزنى يا موى از سر بكنى و واى، واى، كنان بگريى.»