پرداخت و بسيار گريست و پيوسته در ركوع و سجود بود و صداى زمزمه ذكر و نيايش يارانش چونان صداى زنبوران عسل در فضا طنين انداز بود. بلاذرى گويد: آن شب حسين عليه السلام و يارانش تا به صبح نماز گزاردند، تسبيح گفتند، طلب آمرزش و گريه و زارى كردند و طنين زمزمه‌شان به صداى زنبور عسل مى‌مانست.
ابومخنف گويد: چون شب فرا رسيد حسين عليه السلام و يارانش به نماز ايستادند و تا بامداد سرگرم طلب مغفرت و نيايش و زارى بودند. ضحّاك بن عبداللَّه گويد: هنگامى كه شمارى از سواران سپاه دشمن مواظب ما بودند، حسين عليه السلام اين آيه رامى‌خواند:
«وَ لايَحْسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلى‌ لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلى‌ لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهينٌ ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنينَ عَلى‌ ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّى‌ يَميزَ الْخَبيثَ مِنَ‌الطَّيِّبِ» «١»
[و البتّه نبايد كسانى كه كافر شده‌اند پندارند، اين كه به ايشان مهلت مى‌دهيم براى آنان نيكوست، فقط به ايشان مهلت مى‌دهيم تا بر گناه [خود] بيفزايند، و آن‌گاه عذابى خفّت‌آور خواهند داشت.]
مردى از آن ميان با شنيدن اين آيه گفت: «به پروردگار كعبه سوگند! ما پاكانيم كه از شما جدا گشته‌ايم!» من او را شناختم و به بُرَيْر گفتم: «آيا اين شخص را مى‌شناسى؟» گفت: «نه.» گفتم: «ابوحرب عبداللَّه شهر سبيعى است.» او دلقكى شوخ، بدجنس، گستاخ و بى‌باك بود، و سعيد بن قيس همدانى، به سبب ارتكاب جنايتى، مدّتى او را زندانى كرده بود. بُرَير رو به او كرد و گفت: «اى فاسق! آيا خدا تو را از پاكان قرار مى‌دهد؟» گفت:
«تو كيستى؟» گفت: «برير بن خضير.» گفت: «إنّا للَّه. نابودى تو برايم بسى ناگوار است! به خدا اى برير! به خدا قسم كه نابود شده‌اى!» برير گفت: «اى ابوحرب! آيا مى‌توانى از گناهان بزرگ خويش به درگاه خدا توبه كنى؟ به خدا سوگند كه ما پاكان هستيم و شما؛ ناپاكيد!» ابوحرب گفت: «من هم بر آنچه كه تو گفتى گواهى مى‌دهم.» گفت: «واى بر تو! آيا اين‌