من نزد حضرت ماندم و چون شب عاشورا شد، براى ما سخنرانى كرد و گفت:
«اينك كه تاريكى شب همه جا را فرا گرفته است هر كدام از شما دست يك تن از اعضاى خاندانم را بگيريد و در پناه تاريكى راه بيفتيد و در آبادى‌ها و شهرها پراكنده شويد، تا خداوند در كارتان گشايشى بدهد؛ زيرا اين جماعت فقط مرا مى‌طلبند و چون بر من دست يابند، در پى ديگران نخواهند بود.» در اين هنگام برادران، پسران، برادرزادگان امام عليه السلام و نيز پسران عبداللَّه جعفر گفتند:
«چرا بايد اين كار را بكنيم؟ آيا براى آن كه پس از تو زنده بمانيم؟ خدا نكند كه چنان روزى‌پيش آيد.»
نخستين كسى كه اين سخن را گفت، عبّاس بن على عليه السلام بود و پس از او هر كدام به نوبت‌همين گونه سخن گفتند.
امام عليه السلام فرمود:
«اى پسران عقيل! براى شما كشته‌شدن مسلم بس است. به شما اجازه دادم، برويد.»
گفتند:
«به مردم چه بگوييم؟ آيا بگوييم كه سرور و سالارمان و بهترين عموزادگان‌مان را واگذارديم؟
آيا بگوييم كه همراه ايشان نه تيرى افكنديم، نه نيزه‌اى زديم و نه بر روى دشمن‌شان شمشير كشيديم؛ و از سرنوشت‌شان بى‌خبريم؟! نه، به خدا هرگز چنين نخواهيم كرد! ما جان و مال و زن و فرزندمان را فداى تو مى‌كنيم، در كنارت مى‌جنگيم و هر كجا بروى همراه تو هستيم. وه، كه زندگى پس از تو چه زشت است!» «١»
شب عاشورا
سيد الشهدا عليه السلام شب عاشورا را در پيشگاه خداوند به زارى و تضرّع و طلب مغفرت‌