خود خيرخواه و به نيروهايش مهربان است. بسيار خوب، نظرش را پذيرفتم!» امّا شمربن‌ذى‌الجوشن برخاست و گفت: «آيا اين پيشنهاد را هنگامى كه در سرزمين تو و در كنار تو فرود آمده است مى‌پذيرى؟ به خدا! اگر وى از شهر تو بكوچد و دست را در دستت ننهاده باشد، از آن پس او نيرومندتر و عزيزتر و تو ناتوان‌تر و تو عاجزتر خواهى بود. اين فرصت را به او مده، زيرا اين كار نوعى سستى است. از او و يارانش بخواه كه از فرمان تو اطاعت كنند، تا اگر خواستى كيفر كنى يا ببخشى، اختيار با تو باشد. به خدا سوگند! شنيده‌ام كه حسين و عمر سعد تمام شب را ميان دو اردوگاه مى‌نشينند و با هم به گفت‌وگو مى‌پردازند!»
ابن‌زياد گفت: «نظر خوبى دادى، نظر، نظر توست.» آن‌گاه خطاب به عمر سعد چنين نوشت: «امّا بعد، من تو را سوى حسين نفرستاده‌ام تا از او دفاع كنى و يا به چاپلوسى‌اش بپردازى؛ و نه هم براى اين كه برايش آرزوى سلامتى و تندرستى كنى. من تو را نفرستاده‌ام كه ميان من و او وساطت كنى! ببين، اگر حسين و يارانش فرمانبردار و تسليم حكومت شدند، ايشان را سلامت نزد من بفرست. ولى اگر امتناع كردند به آن‌ها حمله كن. آنان را بكش و گوش و بينى‌شان را ببر. زيرا اينان سزاوار اين كيفرند. چون حسين را كشتى، بر سينه و پشتش اسب بتازان، زيرا وى نافرمان، مخالف، جدايى‌خواه و ستمگر است. نظرم اين نيست كه با اين كار بعد از مرگ به او زيانى برسانى ولى چنان كه گفتم، اگر پس از كشتن، اين رفتار را هم با جنازه‌اش كردى و فرمان ما را به اجرا در آوردى، به تو همان پاداشى را خواهيم داد كه به همه حرف‌شنوان و فرمان‌برداران مى‌دهيم. ولى اگر نمى‌پذيرى، از كار و سپاهمان كناره بگير و فرماندهى لشكر را به شمر بن ذى الجوشن واگذار كه دستورهايمان را به او داده‌ايم، والسّلام.» «١»
عزيمت شمر
آنگاه عبيداللَّه، شمر بن ذى الجوشن را فرا خواند و گفت: «اين نامه را سوى‌