حجّار بن ابجر عجلى، با هزار نفر؛ شبث بن ربعى، با هزار نفر (وى خود را به بيمارى زده بود ولى ابن‌زياد او را ناگزير به حركت كرد-. يزيد بن حارث، با هزار نفر يا كم‌تر و بسيار مى‌شد كه مردى با هزار سپاهى اعزام مى‌گرديد، امّا جز با سيصد و چهارصد نفر و حتّى كم‌تر به مقصد نمى‌رسيد؛ زيرا مردم راضى به اين كار نبودند. «١» سپس ابن‌زياد عمرو بن حُرَيث را بر كوفه به جانشينى گماشت و قعقاع بن سويد را به رياست گشت سواره كوفه منصوب كرد. او مردى را از قبيله همدان كه براى طلب ميراث خود به كوفه آمده بود، نزد ابن‌زياد آورد كه او را كشت؛ و در كوفه هيچ مرد بالغى نماند، مگر اين كه به اردوگاه نخيله رفت. آن‌گاه در هر بامداد و چاشتگاه و نيمروز و شامگاه بيست تا صد نفر براى كمك به عمر سعد گسيل مى‌شد. عمر دوست نمى‌داشت كه امام حسين عليه السلام به دست وى نابود شود و هيچ چيز در نظر وى محبوب‌تر از برقرارى صلح و سازش نبود. آن‌گاه ابن‌زياد بر كوفه ديده‌بان گماشت كه مبادا كسى از اردوگاه به كمك امام حسين عليه السلام برود. پيرامون شهر لشكرگاه به پا كرد و رياست پاسداران و اردوگاه‌هاى كوفه را به زَحْر بن قيس جُعفى واگذارد «٢» و ميان خود و اردوى عمر سعد سوارانى تيزرو گماشت كه پيوسته اخبار را گزارش مى‌دادند. در اردوى نخيله، عمّار بن ابوسلامه دالانى تصميم به كشتن ناگهانى عبيداللَّه زياد گرفت؛ امّا موفق نشد. پس مخفيانه گريخت و خود را به امام حسين عليه السلام رساند و با ايشان به شهادت رسيد.
فرار يك سست عنصر
بلاذرى گويد: فراس بن جعده با امام حسين عليه السلام همراه بود و با ايشان نظر موافق داشت، امّا وقتى كه اوضاع را دشوار ديد، از ادامه همراهى ترسيد. حضرت به او اجازه بازگشت داد و او شبانه برگشت. «٣»