سوگند! مبادا به جنگ حسين عليه السلام بروى كه در آن صورت از پروردگارت نافرمانى كرده پيوند خويشاوندى را خواهى بريد! به خدا قسم! اگر از دنيا و مال و حكومت همه زمين چشم بپوشى، از اين كه خدا را با خون حسين عليه السلام ديدار كنى براى تو بهتر است.» عمر سعد گفت: «به خواست خدا، همين كار را خواهم كرد.»
عبداللَّه يسار جهنى گويد: نزد عمر سعد رفتم، در حالى كه مأموريّت يافته بود تا نزد امام حسين عليه السلام برود. او خطاب به من گفت: «امير به من فرموده است كه سوى حسين حركت كنم و من فرمان او را نپذيرفته‌ام.» گفتم: «خداوند كار تو را اصلاح گرداند و هدايت كند! مبادا اين كار را بكنى! مبادا سوى وى بروى! من از پيش او بيرون رفتم، امّا بعد شخصى آمد و گفت: «عمر سعد دارد مردم را براى حركت سوى حسين فرا مى‌خواند.» نزد او رفتم و او را نشسته ديدم. همين كه مرا ديد، رويش را از من برگرداند.
دانستم كه تصميم رفتن سوى حسين عليه السلام را دارد؛ و برگشتم. عمر سعد نزد ابن‌زياد رفت و گفت: «خدا كار امير را راست گرداند! تو مرا به اين كار گماشته برايم ابلاغ نوشته‌اى. مردم هم خبر آن را شنيده‌اند. حال اگر صلاح مى‌بينى كه آن حكم را در مورد من عملى كنى، چنين كن؛ ولى اين لشكر را به سركردگى يكى از بزرگان كوفه به سوى حسين بفرست. از بزرگانى كه در جنگ با كفايت‌ترند و مقصود تو را بهتر از من بر آورده خواهند ساخت»؛ و سپس چند تن را براى او نام برد.
ابن‌زياد گفت: «بزرگان كوفه را به من معرفى نكن! من از تو در باره اين كه چه كسى را امير سپاه اعزامى گردانم، نظر نخواسته‌ام. اگر تو لشكر را مى‌برى كه خوب، نِعمَ المطلوب وگرنه ابلاغيّه حكومت را پس بده.» عمر سعد چون پافشارى او را ديد، گفت:
«خودم مى‌روم.» «١»
عمر سعد فرداى روز ورود امام حسين عليه السلام به «نينوا»، با چهار هزار سپاه نزد وى آمد و به «عزرة بن قيس» فرمان داد تا با وى ديدار كند و از او بپرسد كه چرا آمده است و چه مى‌خواهد؟ عزره از كسانى بود كه به حضرت نامه نوشته خواستار آمدن وى به كوفه شده بودند. از اين رو خجالت كشيد كه خدمت ايشان برود. عمر سعد با هر يك از سران‌