مى‌گفتند: «از خدا بترس و از اين كار بپرهيز.» «١» بامداد روز بعد كه عمر سعد نزد ابن‌زياد آمد، عبيداللَّه گفت: «يا سپاه ما را سوى حسين مى‌برى، يا ابلاغ حكومت را باز پس مى‌دهى!» عمر سعد بر معافيت پاى مى‌فشرد و ابن‌زياد همان سخن پيشين را تكرار مى‌كرد، تا آن كه عمر سعد تصميم به جنگ با امام حسين عليه السلام گرفت.
ورود عمر بن سعد
فرداى آن روز، عمر سعد با سپاهى چهارهزار نفرى از كوفه به كربلا رفت. اين چهارهزار تن عازم «دَسْتَبى» «٢» واقع در بين همدان و قزوين بودند و عمر سعد قصد داشت با ديلميانى كه آن‌جا را تصرّف كرده بودند، بجنگد. ابن‌زياد ابلاغ حكومت رى را براى وى صادر كرد و فرمان داد كه نخست به جنگ ديلميان برود. عمر سعد در «حَمَّام أَعْيَن» «٣» با مردم اردو زده آماده حركت بود. امّا چون موضوع عزيمت امام حسين عليه السلام به كوفه پيش آمد، ابن‌زياد، عمر سعد را فرا خواند و گفت: «سوى حسين برو و پس از اين كه از كار وى فراغت يافتيم، تو به قلمرو حكومت خود حركت كن.» عمر سعد گفت: «خداى تو را رحمت كند! اگر مصلحت مى‌بينى كه مرا معاف سازى، چنين كن.» گفت: «بلى! مى‌شود، امّا به اين شرط كه ابلاغ حكومتى را كه به تو داده‌ايم پس بدهى.» عمر سعد پس از شنيدن اين سخن گفت: «يك روز به من فرصت بده تا بينديشم.» سپس با افراد مورد اعتمادش به مشورت پرداخت. با هر كس مشورت كرد وى را بر حذر داشت. از آن جمله حمزه، پسر مغيرة بن شعبه، خواهر زاده عمر، نزد وى آمد و گفت: «اى دايى! تو را به خدا