كربلا اردو زدند، حرّ به ابن‌زياد نامه نوشت و موضوع را گزارش داد. عبيداللَّه در نامه‌اى خطاب به امام حسين عليه السلام چنين نوشت:
امّا بعد، اى حسين! خبر فرودآمدنت در كربلا به من رسيد؛ و اميرالمؤمنين يزيد به من نوشته است كه سر بر بالش آرامش ننهم و از هيچ غذايى سير نخورم، مگر پس از آن كه تو را به خداى مهربان و آگاه ملحق كنم، يا اين كه به فرمان من و يزيد سر فرودآرى!
امام عليه السلام پس از دريافت و خواندن نامه، آن را دور افكند و فرمود: «گروهى كه با كسب خشم آفريدگار جوياى خشنودى آفريدگان باشد هرگز رستگار نخواهد شد.» پيك گفت:
«پاسخ نامه چيست؟» فرمود: «او نزد من هيچ پاسخى ندارد؛ زيرا كه مستحقّ عذاب شده است.» پيك نزد ابن‌زياد رفت و او را از ماجرا آگاه كرد. او سخت خشمگين شد و مشاورانش را گرد آورد و گفت: «اى مردم! كداميك از شما به كار حسين مى‌پردازد، تا در عوض، حكومت هر شهرى را كه بخواهد، از آن او باشد؟» چون كسى پاسخ نداد، نگاهش را متوجّه عمر بن سعد بن ابى‌وقّاص كرد. عبيداللَّه چند روز پيش از آن ضمن صدور فرمان حكومت رى و شوشتر براى عمر بن سعد، به وى دستور داده بود كه به جنگ ديلم برود. ابلاغ آن كار نيز صادر شده بود و فقط پرداختن به قضيّه امام حسين عليه السلام، عزيمت وى را به تأخير افكنده بود. عبيداللَّه گفت: «اى پسر سعد! تو مأمور اين كار (رفتن به رى) هستى، ولى إن شاءاللَّه زمانى پى كارت خواهى رفت كه از كار حسين فراغت يافته باشى.» گفت: «اى امير! اگر مرا از كشتن حسين معاف سازى، بر من منّت نهاده‌اى!» عبيداللَّه گفت: «معافت ساختم، تو نيز ابلاغ حكومت (رى) را به من باز گردان؛ و در منزلت بنشين تا ديگرى را به حكومت بگماريم.» عمر گفت: «اى امير! امروز را به من فرصت بده، تا در كار خود بينديشم.» گفت: «فرصت دادم.»
عمر از مجلس عبيداللَّه بيرون رفت و با برادران و افراد مورد اعتمادش به مشورت پرداخت. با هر كس كه سخن مى‌گفت، وى را از آن كار بر حذر مى‌داشت؛ و همه‌