چه خواهد شد.» پس با حضرت خداحافظى كردم و گفتم: «خداوند شما را از بدى‌هاى پيدا و ناپيدا در پناه خود نگه دارد. من از كوفه مقدارى آذوقه براى خاندانم تهيّه كرده‌ام و هم اكنون نفقه آنان همراه من است. اينك مى‌روم و آن‌ها را مى‌رسانم. سپس، به خواست خدا، سوى تو باز مى‌گردم و اگر به تو بپيوندم به خدا سوگند! كه از يارانت خواهم شد.»
امام عليه السلام فرمود: «اگر مى‌خواهى اين كار را بكنى پس خدا رحمتت كند بشتاب!»
در قصر بنى‌مقاتل‌
طرمّاح گويد: امام حسين عليه السلام از «عذيب هجانات» روانه شد، تا به «قصر بنى‌مقاتل» «١» رسيد و ناگهان چشمش به خيمه‌اى افتاد. فرمود: «اين خيمه از كيست؟» گفتند: «از عبيداللَّه بن حرّ جعفى.» فرمود: «او را نزد من فرا بخوانيد.» و كس پيش او فرستاد. پيك رفت و گفت: «حسين عليه السلام تو را فرا خوانده است.» گفت: «إنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ؛ به خدا قسم! من از كوفه جز به خاطر نگرانى از اين كه مبادا او بيايد و من نيز آن‌جا باشم، بيرون نيامده‌ام. به خدا سوگند! مى‌خواهم نه من او را ببينم و نه او مرا ببيند.» پيك برگشت و موضوع را به امام عليه السلام اطّلاع داد. حضرت خود برخاست و كفش پوشيد و نزد وى رفت. چون به او رسيد سلام كرد و نشست و از او خواست كه با وى به قيام برخيزد. پسر حرّ همان سخنان را تكرار كرد. حضرت فرمود: «اگر ما را يارى نمى‌كنى، از خدا بترس و مبادا از كسانى باشى كه با ما مى‌جنگند! زيرا به خدا سوگند! هيچ كس صداى كمك‌خواهى مرا نخواهد شنيد، مگر اين كه در صورت يارى‌نكردن هلاك خواهد شد.» گفت: «نه، نه، به خواست خدا هرگز چنين نخواهد شد.» «٢»
در اين هنگام انَس، پسر حارث كا هلى گفت‌وگوى امام حسين عليه السلام با پسر حرّ را شنيد.
او نيز با همان ملاحظه‌هاى عبيداللَّه از كوفه بيرون زده بود. چون حضرت از نزد پسر حرّ