تبديل نكردند.
پيشنهاد طرمّاح‌
طرمّاح، پسر عدى گويد: نزد امام حسين عليه السلام رفتم و گفتم: «به خدا سوگند! من هر چه مى‌نگرم، كسى را همراه تو نمى‌بينم، و اگر فقط همين سپاه حرّ كه شما را همراهى مى‌كنند، با تو بجنگند، براى نابودى سپاه شما كافى است. تا چه رسد به اين كه جمعيّتى كه روز پيش از بيرون‌آمدنم در كوفه ديده‌ام نيز به ايشان به پيوندد. من تا كنون چنان جمعيّتى نديده‌ام؛ و چون درباره آن‌ها پرس و جو كردم گفتند: براى اعزام به جنگ با حسين عليه السلام آماده مى‌شوند. تو را به خدا سوگند مى‌دهم كه حتّى‌ اگر بتوانى يك وجب هم به طرف ايشان نروى اين كار را بكن، و اگر مى‌خواهى در شهرى ايمن فرود آيى و در پناه خداوند درباره وضعيّت خود بينديشى و برايت روشن شود كه چه راهى را بايد در پيش بگيرى، بيا تا شما را در جايى استوار و ايمن از كوهسارمان به نام «أجَأ» «١» منزل دهم و از تو به دفاع بپردازم، و از اميران غسّانى و حميرى و نعمان بن منذر و از سياه و سرخ كمك بخواهيم. به خدا سوگند! در اين صورت هيچ گاه شكست نمى‌خوريم. من خود با شما مى‌آيم، تا در «قُرَيَّه» به شما جا بدهم. كسى سوى افراد قبيله طىّ در كوه‌هاى «أجَأ» و «سَلْمى‌» مى‌فرستيم و به خدا قسم ده روز نخواهد گذشت كه پياده و سواره خدمت شما خواهند آمد. آن‌گاه هر اندازه دوست دارى ميان ما بمان اگر هم ضرورتى پيش آمد و قصد قيام داشتى، من بيست‌هزار سپاهى طائى برايت فراهم مى‌كنم، تا با شمشير از تو دفاع كنند، چنان كه به خدا، مادامى كه يك نفرشان زنده باشد، هيچ گزندى به شمانرسد.»
حسين عليه السلام فرمود: «خدا به تو و خويشانت پاداش نيك دهد. چون ميان ما و ميان اين گروه قول و قرارهايى بوده است، نمى‌توانيم برگرديم و البتّه نمى‌دانيم كه سرانجام كار ما