شوى آن طور كه پيش‌بينى مى‌كنم خونت پايمال گردد!»
امام عليه السلام فرمود:
«آيا مرا از مرگ مى‌ترسانى؟ آيا از كشتنم مصيبت بزرگى به شما مى‌رسد؟ نمى‌دانم به تو چه بگويم؛ ولى همان را مى‌گويم كه برادر اوسى به پسرعمويش هنگام رفتن وى به يارى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گفت كه چون از او پرسيد: كجا مى‌روى؟ به يقين كشته خواهى شد. او پاسخ داد:
من خواهم رفت و مرگ براى جوان ننگ نيست. آن‌گاه كه نيّتى حقّ داشته باشد و مسلمان‌بجنگد؛ و جان خود را فداى مردان شايسته كند و از لعنت‌شدگان خائن و زورگو بپرهيزد. پس اگر زنده بمانم، پشيمان نخواهم بود و اگر بميرم، سرزنش نخواهم شد، براى خوارى تو همين بس كه زير بار ستم زندگى كنى!» «١»
حرّ پس از شنيدن سخنان حضرت از آن بزرگوار كناره گرفت.
در منزلگاه عذيب‌
همچنان حرّ و سپاه او در يك سوى راه مى‌رفتند و حسين عليه السلام در سوى ديگر حركت مى‌كرد تا به «عُذَيْب هِجانات» رسيدند كه شتران متعلّق به نعمان در آن‌جا مى‌چريدند.
ناگهان به چهار نفر برخورد كردند كه سوار بر رهوارهاى خود اسب نافع بن هلال به نام «كامل» را يدك مى‌كشيدند. راهنماى آنان يعنى طِرِمّاح، فرزند عُدَى نيز سوار بر اسب خود با آنان بود و با خود چنين زمزمه مى‌كرد:
اى شترم! از اين كه تو را سخت مى‌رانم، مهراس؛ و تا پيش از سرزدن سپيده شتابان بتاز.
همراه با بهترين هم‌كاروانيان و هم‌سفران بتاز، تا اين كه خدمت بهترين گرامى‌تبار راه يابى.
گرامى‌تبار بزرگوار، آزاده گشاده‌سينه كه خدا او را براى بهترين كار آورده است؛
كه اميدوارم خدا او را تا روزگار باقى است، پايدار بدارد.
هنگامى كه خدمت امام حسين عليه السلام رسيدند، همين سرود را خواندند و حضرت‌