«، اى مردم! اگر تقوا پيشه كنيد و حقّ را براى صاحبانش بشناسيد، موجب خشنودى خداوند است. ما خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله، به تصدّى حكومت بر شما از ديگر مدّعيان شايسته‌تريم. زيرا اينان چيزى را ادّعا مى‌كنند كه از آنان نيست و ميان شما كينه و دشمنى مى‌پراكنند. با اين حال اگر ما را نمى‌پسنديد و حقّ ما را نمى‌شناسيد و نظرتان جز آن چيزى است كه در نامه‌هاتان نوشته‌ايد و پيك‌هاتان گزارش داده‌اند، باز مى‌گردم.»
آن‌گاه حرّ گفت: «به خدا سوگند! ما از نامه‌هايى كه مى‌گوييد، هيچ اطّلاعى نداريم.» امام عليه السلام گفت: «اى عقبة بن سمعان! خورجين نامه‌هايى را كه به من نوشته‌اند بياور!» عقبه خورجين پر از نامه را آورد و جلو ايشان خالى كرد. حرّ گفت: «ما از كسانى كه به تو نامه نوشته‌اند، نيستيم و مأموريّت داريم كه چون تو را ديديم، از تو جدا نشويم، تا تو را نزد عبيداللَّه بن زياد ببريم.»
امام عليه السلام فرمود: «مرگ از آن كار به تو تزديك‌تر است!» سپس به يارانش فرمود:
«برخيزيد و سوار شويد!» ايشان سوار شدند و منتظر ماندند، تا زنانشان هم سوار شوند.
حضرت به يارانش فرمود: «برگرديم.» همين كه قصد برگشتن كردند، سپاه حرّ جلوشان را گرفتند و مانع بازگشت آنان شدند.
امام حسين عليه السلام به حرّ فرمود: «مادرت به عزايت بنشيند، چه مى‌خواهى؟» گفت:
«هان! به خدا سوگند! اگر ديگرى اين سخن را به من مى‌گفت و وضعيّت كنونى تو را مى‌داشت، از يادكرد مادرش با نسبت عزانشينى فروگذار نمى‌كردم. هر كس مى‌بود، همين حرف را بدو مى‌زدم؛ امّا از مادر تو جز به نيكوترين صورت ممكن نمى‌توانم ياد كرد.»
امام عليه السلام فرمود: «چه مى‌خواهى؟» گفت: «به خدا! مى‌خواهم تو را نزد عبيداللَّه بن زياد ببرم.» فرمود: «واللَّه كه در اين صورت از تو تبعيّت نمى‌كنم.» گفت: «به خدا كه من هم رهايت نمى‌كنم.» اين جمله، سه بار ميان ايشان ردّ و بدل شد. چون گفتارشان به درازا كشيد، حرّ گفت: «من مأمور جنگيدن با تو نيستم. فقط مأموريّت دارم كه از تو جدا نشوم تا تو را به كوفه ببرم. اگر چنين نمى‌خواهى راهى را در پيش بگير كه نه تو را به كوفه‌