«چرا! «ذو حُسُم» «١» در كنار شما است كه با پيچيدن به سمت چپ به آن مى‌رسى و اگر پيش از آنان برسى، همان مى‌شود كه شما مى‌خواهى.» حضرت به سمت چپ پيچيد و ما هم او را همراهى كرديم. ناگهان گردن‌هاى اسبان آشكار شد و به روشنى آن‌ها را تشخيص مى‌داديم. چون ديده بودند ما از راهى كه مى‌رفتيم، برگشتيم، آنان نيز راهشان را كج كردند. نيزه‌هاشان چون ملكه‌هاى زنبور عسل و پرچم‌هاشان به بال پرندگان مى‌مانست. سوى ذو حُسُم پيش تاختيم و زودتر از آ
سرشك خوبان ١٣٨ ديدار با عمرو بن قيس ..... ص : ١٣٧
ن‌ها به آن‌جا رسيديم. حسين عليه السلام پياده شد و فرمود تا چادرها را بر پا كردند. لشكر مقابل كه هزار سواره به فرماندهى حرّبن يزيد تميمى يربوعى بودند، نيز آمدند و مقابل حضرت قرار گرفتند. گرماى نيمروز شديد بود و امام حسين عليه السلام و يارانش دستار بر سر و شمشير بر كمر داشتند.
امام به جوانان فرمود: «اين سپاه را آب بدهيد. سيرابشان كنيد. اسبان را هم آب بنوشانيد.» جوانان برخاستند و به اسب‌ها آب نوشانيدند. گروهى ديگر از جوانان نيز برخاستند و سپاه را آب دادند، تا سيراب شدند. آن‌گاه كاسه‌ها و مشك‌ها و تشت‌ها و ظرف‌ها را با شتاب پر آب كردند و جلو اسب‌ها گرفتند. هرگاه اسبى سه يا چهار يا پنج بار آب مى‌نوشيد، ظرف را جلو اسب ديگر مى‌نهادند، تا به همه اسب‌ها آب دادند.
اقامه نماز
على بن طحّان محاربى گويد: من با حرّ بن يزيد بودم و با آخرين گروه از سپاه وى رسيدم. هنگامى كه حسين عليه السلام وضعيّت تشنگى من و اسبم را ديد، [به لهجه حجازى‌] فرمود: «راويه را بخوابان!» من منظور حضرت را نفهميدم، زيرا راويه در نظر من به معناى مشك آب بود. سپس فرمود: «برادرزاده! شتر را بخوابان.» من شترى را كه مشك آب‌