جز اين كه هر چه زودتر خود را در راه به حسين عليه السلام برسانيم، تا ببينيم سرنوشت او چه مى‌شود. شتران را هى زديم و به سرعت پيش رفتيم، تا اين كه در منزل «زَرُود» «١» به وى پيوستيم. چون نزديك شديم، ناگهان مردى را از اهل كوفه ديديم كه با ديدن امام حسين عليه السلام از راه كنار كشيده است. امام نيز ايستاده بود. گويا مى‌خواست او را ببيند امّا همين كه ديد او كناره گرفته او را رها كرد و به راهش ادامه داد. ما هم به همان سو روانه شديم. يكى از ما گفت: بيا نزد اين مرد برويم و اوضاع كوفه را جويا شويم. اگر خبرى داشت، ما هم آگاه گرديم. رفتيم و چون به او رسيديم، سلام كرديم و او پاسخ داد.
پرسيديم: «كيستى؟» گفت: «مردى از قبيله بنى‌اسد.» گفتيم: «ما هم از بنى‌اسديم.» نامت چيست؟ گفت: «بُكَير بن مُتْعَبه.» ما هم تبار خود را بازگو كرده گفتيم: «از وضعيّت مردم پشت سر خود براى ما بگو.» گفت: «آرى، من پس از قتل مسلم و هانى از كوفه بيرون آمده‌ام و خودم ديدم كه پاهاشان را گرفته در بازار مى‌كشيدند.» سپس ما با شتاب خود را به امام حسين عليه السلام رسانيديم و با او همراه شديم و شامگاه به منزل «ثعلبيّه» رسيديم. چون فرود آمد، به خدمتش رفتيم و سلام كرديم و او پاسخ داد. گفتيم: «خدايت رحمت كند! ما خبرى داريم، اگر بخواهى آشكارا يا پنهان براى شما نقل كنيم.» حضرت نگاهى به يارانش كرد و فرمود: «در برابر اينان رازى ندارم.» گفتيم: «شامگاه ديشب آن سوارى كه از پيش شما گذشت ديدى؟» فرمود: «بلى ديدم و مى‌خواستم از او پرسشى كنم.» گفتيم:
«ما خبر او را برايت به دست آورديم. لازم نيست شما بپرسى. او مردى از بنى‌اسد و از خودمان است و صائب‌نظر و راست‌گو و بافضيلت و خردمند است؛ و مى‌گويد كه هنگام بيرون‌آمدن از كوفه ديده است كه مسلم بن عقيل و هانى بن عروه را كشته‌اند و پاهاشان را گرفته در بازار مى‌كشند.» حضرت فرمود: «إنَّا للَّه و إنَّا إليه راجِعونَ خداى رحمت‌شان كند!» و اين عبارت را چند بار تكرار كرد.» گفتيم: «تو را به خدا سوگند! به فكر خود و خاندانت باش، بيا و از همين جا برگرد! زيرا در كوفه نه ياورى دارى و نه شيعه‌اى،