خوارزمى «١» چنين بر مى‌آيد كه عبداللَّه حتّى‌ پيش از شهادت هانى، به شهادت رسيده است. وى مى‌نويسد: عبيداللَّه با گروهى سرگرم گفت‌وگو بود كه ناگهان مردى از يارانش به نام مالك بن يربوع تميمى از راه رسيد و گفت: «در بيرون كوفه با اسب گشت مى‌زدم كه ناگهان مردى را ديدم كه از كوفه با شتاب بيرون شد و به سمت بيابان رفت. من او را نشناختم. پيش رفتم، تا به او رسيدم. و از او پرس‌وجو كردم. گفت كه از مدينه آمده است.
از اسب پياده شدم و او را بازرسى كردم و اين نامه را از او به دست آوردم.» ابن‌زياد نامه را گرفت؛ و در آن چنين نوشته شده بود:
«بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم. به حسين بن على عليه السلام، امّا بعد، بدان كه از اهالى كوفه بالغ بر بيست‌هزار نفر با تو بيعت كرده‌اند. چون نامه را دريافت كردى، بشتاب. زود بشتاب، زيرا مردم همه با تواند و به يزيد بن معاويه هيچ تمايل و نظرى ندارند. والسّلام.»
ابن‌زياد گفت: «صاحب نامه كجاست؟» گفت: «پشت در.» گفت: «او را نزد من بياوريد!» آوردند. هنگامى كه پيش ابن‌زياد ايستاد، پرسيد: «كيستى؟» گفت: «از بنى‌هاشم.» پرسيد: «نامت چيست؟» گفت: «عبداللَّه فرزند يقطر.» پرسيد: «چه كسى اين نامه را به تو داده است؟» گفت: «زنى كه نمى‌شناسمش.» ابن‌زياد باخنده گفت: «يكى از اين دو راه را برگزين! يا به من بگو چه كسى اين نامه را به تو داده است، يا كشته خواهى شد.» گفت: «دهنده نامه را به تو معرّفى نمى‌كنم؛ و از كشته‌شدن هم باك ندارم، زيرا پاداش كسى كه به دست تو كشته شود، نزد خداوند، از همه كشتگان بيش‌تر است.» پس عبيداللَّه فرمان داد تا او را گردن زدند.
دريافت خبر شهادت مسلم‌
دو تن از افراد قبيله بنى‌اسد «٢» گفته‌اند: پس از گزاردن حجّ، ديگر هيچ هدفى نداشتيم‌