در يمن، براى وى فرستاده بود و جامه‌هاى سرخ و انواع پارچه‌هاى ابريشمين بار داشت.
حضرت آن‌ها را گرفت و با خود برد. سپس به ساربانان گفت: «شما را مجبور به آمدن با خود نمى‌كنم. هر كدامتان كه بخواهد با ما به عراق بيايد، كرايه‌اش را به طور كامل مى‌دهيم و با او به نيكى رفتار مى‌كنيم. هر كس هم بخواهد همين جا از ما ج
سرشك خوبان ١٢٨ ديدار با حر ..... ص : ١٢٧
دا شود، كرايه‌اش را به اندازه راهى كه پيموده است مى‌پردازيم.» پس حقوق كسانى را كه از حضرت جدا شدند، به طور كامل دادند و هم‌چنين به هر كدام كه با او همراه شدند، هم كرايه داد و هم جامه پوشانيد. «١»
چون حسين عليه السلام از مكّه بيرون شد و از منطقه حرم گذشت، كارگزاران و جاسوسان يزيد به او و ابن‌زياد نامه نوشتند و از حركت امام عليه السلام به عراق خبر دادند. به دنبال آن يزيد به عبيداللَّه چنين نوشت:
«همانا از حركت حسين به سوى كوفه باخبر شده‌ام. روزگار تو از ميان روزگارها و شهر تو از ميان شهرها و خودت از ميان كارگزاران گرفتار او شده‌اى و با اين آزمون، يا آزاد خواهى شد و يا به بردگى باز خواهى گشت. همان طور كه عبيد (جدّ ابن‌زياد) برده بود.» «٢»
عمرو بن سعيد، استاندار مكّه هم به ابن‌زياد نوشت:
«حسين سوى تو روانه شده است. در چنين موردى يا به آزادى مى‌رسى و يا به بردگى كشيده خواهى شد.» «٣»
وليد بن عتبة بن ابى‌سفيان نيز به عبيداللَّه نوشت:
«حسين بن على سوى تو روان گشته است. او حسين پسر فاطمه است و فاطمه دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است. به خدا سوگند! سلامتى هيچ‌كس نزد ما محبوب‌تر از سلامتى حسين نيست، بنا بر اين از اين كه به زيان خودت چنان وضعيّتى ايجاد كنى كه قابل جبران نباشد و عموم‌