چنين بود:
«تو را به خدا سوگند مى‌دهم و از تو مى‌خواهم كه چون نامه‌ام را ديدى برگردى، زيرا از سفرى كه در پيش دارى خيلى ترسانم كه مبادا نابودى تو و ريشه‌كنى خاندانت در آن باشد.
مگر نه اين است كه اگر تو امروز نابود شوى، روشنايى زمين خاموش مى‌شود، زيرا تو پرچم ره‌يافتگان و اميد مؤمنانى. در حركت شتاب مكن، زيرا من در پى همين نامه خواهم آمد.
والسّلام.»
آن‌گاه عبداللَّه برخاست و نزد عمرو بن سعيد رفت و با او حرف زد و گفت: «به حسين نامه بنويس و به او امان و قول نيكى و پيوند و اطمينان خاطر كامل ده، از وى بخواه كه بازگردد، شايد اطمينان كند و باز گردد.»
عمرو گفت: هر چه مى‌خواهى بنويس و نزد من بياور تا امضا كنم. عبداللَّه بن جعفر نامه را نوشت و نزد عمرو بن سعيد آورد و گفت: آن را امضا كن و همراه برادرت يحيى بن سعيد بفرست، زيرا اين امر موجب اطمينان خاطر بيش‌تر او خواهد شد؛ و خواهد دانست كه تقاضايى جدّى از سوى خود توست؛ و عمرو چنين كرد. «١»
امام زين العابدين عليه السلام در ادامه سخن خود مى‌فرمايد: يحيى‌ و عبداللَّه بن جعفر به خدمت پدرم رسيدند و پس از آن كه يحيى‌ نامه را به حضرت داد، بازگشتند و گفتند:
«نامه را به حضرت داديم و در تقاضامان براى بازگشت او به شدّت اصرار ورزيديم. امّا او نپذيرفت و از جمله عذرهايى كه آورد اين بود كه فرمود: من پيامبر خداى صلى الله عليه و آله را به خواب ديدم و به من فرمان انجام كارى را داد كه در هر حال آن را انجام مى‌دهم، چه به زيانم باشد و چه به سودم. پرسيديم، آن خواب چه بود؟ فرمود: آن را براى هيچ كس نگفته‌ام و نخواهم گفت، تا اين كه به ديدار پروردگار نايل آيم.»
متن نامه‌اى كه عمرو بن سعيد براى حسين بن على عليه السلام نوشت، چنين بود:
«بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم. از عمرو بن سعيد به حسين بن على، من از خدا درخواست‌