هم سخن گفتند، به طورى كه ما متوجّه سخن‌شان نمى‌شديم و آن دو، تا هنگامى كه صداى مرد م را شنيديم كه مى‌رفتند تا هنگام ظهر در منا باشند، همچنان آرام حرف مى‌زدند. سپس حضرت، طواف خانه و سعى ميان صفا و مروه را به جاى آورد و قدرى از مويش را كوتاه كرد و از عمره بيرون آمد و به سوى كوفه راه افتاد و ما هم با مردم روانه منا شديم.
امام عليه السلام در هنگام حركت به طرف عراق، به سخنرانى ايستاد و گفت:
«خدا را مى‌ستايم. هر چه خدا بخواهد [همان خواهد شد.] لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ. درود و سلام پيوسته خداوند بر پيامبرش باد! مرگ براى فرزندان آدم، چون گردنبندى است آويخته بر گردن دختران جوان. چه بسيار مشتاق رفتن سوى نياكان خود هستم، شوقى دارم مانند شوق يعقوب به يوسف. براى من جايى برگزيده شده است كه در آن، به خاك بيفتم؛ و آن را ديدار خواهم كرد. گويا اندام‌هاى خود را مى‌بينم كه ميان نواويس و كربلا به وسيله گرگ‌هاى بيابان تكّه‌تكّه مى‌شود و از پيكر من، شكم‌هاى خالى و ظرف‌هاى تهى را پر مى‌كنند! از آنچه با قلم سرنوشت رقم خورده باشد، گريزى نيست. ما خاندان پيامبر به رضاى خدا راضى هستيم. بر بلاى او مى‌شكيبيم و مزد شكيبايان را از او دريافت مى‌داريم. پاره تن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از او جدا نخواهد افتاد. در بارگاه قدس همه را نزد او گرد مى‌آورند تا چشمش به آن‌ها روشن گردد و به وعده‌اش درباره آنان وفا كند. هر كس حاضر است در راه ما جانبازى كند و در مسير ديدار با خداوند قرار گيرد، بايد بامدادان با ما كوچ كند، چون إن شاءاللَّه بامدادان خواهم كوچيد.» «١»
بلاذرى گويد: «٢» محمّد حنفيه سرگرم وضوگرفتن بود كه خبر حركت امام حسين عليه السلام به او رسيد. او چنان گريست كه صداى افتادن قطره‌هاى اشك وى در تشت شنيده شد.
امام صادق عليه السلام فرمود: شبى كه امام حسين عليه السلام مى‌خواست بامداد آن از مكّه بيرون‌