راه فضیلت - حسینی، همت علی - الصفحة ٦٢ - شرط ابقای عمل

شَرِيكَ لَهُ فَكُتِبَ لَهُ سِرّاً ثُمَّ يَذْكُرُهَا وَتُمْحَى فَتُكْتَبُ لَهُ عَلَانِيَةً ثُمَّ يَذْكُرُهَا فَتُمْحَى وَتُكْتَبُ لَهُ رِيَاء».١

امام باقر ٧ درباره اِین‌که ارزش عمل هر انسانِی در گرو اخلاص است، فرمود: مهم‌تر از عمل، ابقاِی عمل است. عمل خوبِی را اگر انجام مِی‌دهِید، سعِی کنِید ابقاِی بر آن عمل داشته باشِید. مستمع متوجه نمِی‌شود که مقصود امام چِیست؛ لذا حضرت توضِیح مِی‌دهد: شخص، عمل خِیر و نِیکِی را مخفِیانه مرتکب مِی‌شود اما پس از مدتِی براِی اظهار وجود، عمل خِیر خود را براِی دِیگران بِیان مِی‌کند که مثلاً در فلان زمان، من به فلانِی کمک کردم. مرحله اول در نامه اعمالش، عمل خِیر سرِّی ثبت شده بود اما با گفتن و آشکار کردن، عمل خِیر علنِی در نامه عمل نوشته مِی‌شود و اگر مجدداً در مجلس دِیگرِی آن را بازگو کند، رِیا محسوب مِی‌شود.

عمل خوب را نباِید بازگو کرد؛ با گفتن بار اول، ثواب آن کم مِی‌شود اما بازهم خداوند مقدارِی ثواب به آن مِی‌دهد ولِی اگر تکرار شود، ثواب عمل از بِین رفته و محو مِی‌شود.

ابقاِی بر عمل ِیعنِی همِین‌که گفته نشود و سعِی شود به‌صورت سرِّی و مخفِی باقِی بماند. گفتن عمل براِی دِیگران نشان از آن دارد که عمل، براِی خدا نبوده بلکه براِی آن است که وجهه‌ و مقامِی در مِیان مردم پِیدا کند.

١ . همان.